بررسی تاثیر هشت هفته تمرین استقامتی بر شاخص های بیان ژن آنژیوژنیک (VEGF، Ang-۱، Ang-۲) و چگالی مویرگی در عضلات اسکلتی ناحیه تحتانی بدن (مورد مطالعه در افراد سالم)

هدف این پژوهش، ارزیابی جامع تغییرات فیزیولوژیک و مولکولی در شبکه عروقی عضلات اسکلتی در پاسخ به یک دوره تمرین استقامتی کنترل شده بود. رگ زایی (تولید مویرگ های جدید) برای بهبود تبادل گاز و مواد مغذی در طول فعالیت ورزشی پایدار حیاتی است. بیست شرکت کننده مرد جوان (۲۰ تا ۳۰ سال) به دو گروه تمرین (n=۱۰) و کنترل (n=۱۰) تقسیم شدند. گروه تمرین، پروتکل دویدن استقامتی ۸ هفته ای (سه جلسه در هفته، ۷۰% حداکثر اکسیژن مصرفی) را دنبال کردند. در ابتدا و انتهای مداخله، نمونه برداری بافت از عضله Vastus Lateralis (VL) انجام گرفت. چگالی مویرگی (CD) با استفاده از رنگ آمیزی شیمیایی و تحلیل تصاویر هیستولوژیک سنجیده شد. بیان ژنی فاکتورهای کلیدی آنژیوژنیک شامل VEGF، Ang-۱، Ang-۲ و سنسور هیپوکسی (HIF-۱α) با استفاده از Real-Time PCR کمی سازی گردید. نتایج نشان داد که گروه تمرین، افزایش ۴۵% معنی داری در سطح mRNA فاکتور رشد اندوتلیال عروقی (VEGF) و ۳۲% در شاخص CD در مقایسه با گروه کنترل داشت ((P < ۰.۰۱)). همچنین، نسبت Ang-۱/Ang-۲ به طور قابل توجهی در گروه تمرین بهبود یافت که نشان دهنده یک محیط پایدارتر برای نئو-وژنز است. این یافته ها بر اهمیت تمرینات استقامتی در القای سازگاری های مولکولی و ساختاری در سطح میکروسیرکولاسیون عضلانی تاکید می کند و مکانیسم اصلی افزایش VO₂max را در جمعیت فعال توضیح می دهد.

کلیدواژه ها:

رگ زایی ، VEGF ، میکروسیرکولاسیون ، تمرین استقامتی ، فیزیولوژی ورزشی