اثربخشی آموزش فرزندپروری مثبت بر خودتنظیمی هیجانی نوجوانان پرخاشگر

هدف پژوهش حاضر تعیین اثربخشی آموزش فرزندپروری مثبت بر خودتنظیمی هیجانی نوجوانان پرخاشگر بود. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل مادران نوجوانان پرخاشگر شهر تهران در سال ۱۴۰۴ بود که از میان آنان ۳۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) جایگزین شدند. گروه آزمایش در ۸ جلسه ۶۰ دقیقه ای آموزش فرزندپروری مثبت مبتنی بر برنامه ساندرز (۲۰۰۳) شرکت کردند، در حالی که گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرد. ابزار پژوهش پرسشنامه خودتنظیمی هیجانی بوفارد بود که در دو مرحله پیش آزمون و پس آزمون اجرا شد. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس و نرم افزار SPSS نسخه ۲۸ تحلیل شدند. نتایج نشان داد که پس از کنترل اثر پیش آزمون، بین دو گروه آزمایش و کنترل در نمرات خودتنظیمی هیجانی تفاوت معناداری وجود دارد (۰۰۱/۰>P) و آموزش فرزندپروری مثبت موجب افزایش معنادار خودتنظیمی هیجانی در نوجوانان پرخاشگر شد. بر اساس یافته های پژوهش می توان نتیجه گرفت که آموزش فرزندپروری مثبت می تواند به عنوان روشی موثر برای بهبود خودتنظیمی هیجانی نوجوانان پرخاشگر مورد استفاده قرار گیرد و اجرای آن در مراکز آموزشی و مشاوره ای برای والدین پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

فرزندپروری مثبت ، خودتنظیمی هیجانی ، نوجوانان پرخاشگر