نقش مدیریت آموزشی در تقویت و توسعه ی سرمایه اجتماعی و سرمایه انسانی

بی توجهی دانش آموزان به مطالب درسی یکی از چالش های اساسی در فرآیند آموزش و پرورش معاصر است که مستقیما بر کیفیت یادگیری و دستاوردهای تحصیلی آنان تاثیر منفی می گذارد. این پدیده می تواند ناشی از ترکیبی از عوامل فردی، محیطی، و روش های تدریس باشد. این پژوهش با هدف شناسایی و بررسی دقیق این عوامل، انجام شده است. روش کار: این مطالعه با رویکردی ترکیبی (کیفی-کمی) طراحی شد. در بخش کیفی، از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته با تعدادی از معلمان و دانش آموزان مقاطع مختلف، دیدگاه های آنان درباره موانع تمرکز استخراج گردید. در بخش کمی، با توزیع پرسشنامه ای استاندارد شده بر روی نمونه ای از دانش آموزان، میزان تاثیر متغیرهای مستقل (مانند سبک تدریس، محتوای درسی، وضعیت خانوادگی و عوامل انگیزشی درونی) بر متغیر وابسته (میزان بی توجهی) سنجیده شد. نتایج نشان داد که روش های تدریس یک نواخت و محتوای نامرتبط با تجربیات روزمره، بیشترین سهم را در کاهش توجه دارند، در کنار این، عوامل زیستی و کمبود خواب نیز نقش قابل توجهی ایفا می کنند. بحث و نتیجه گیری: برای افزایش اثربخشی آموزش، ضروری است که برنامه های درسی به سمت رویکردهای فعال تر، تعاملی تر و شخصی سازی شده سوق داده شوند. پیشنهاد می شود مداخلات آموزشی علاوه بر محتوا، به ارتقاء مهارت های مدیریت توجه و انگیزش درونی دانش آموزان نیز بپردازند. این تحقیق راهکاری عملی برای کاهش عوامل بازدارنده در کلاس درس ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

بی توجهی دانش آموز ، عوامل موثر ، یادگیری ، محیط آموزشی