تحلیل روایت های کودکان درباره تجربه خود از تعامل با همکلاسی ها و معلمان و تاثیر آن بر احساس تعلق و امنیت روانی در مدرسه(تمرکز بر نقش روابط اجتماعی در رشد هیجانی کودکان)

هدف از این پژوهش، کاوش در عمیق ترین لایه های تجربه زیسته کودکان از تعامل با همکلاسی ها و معلمان در محیط مدرسه و بررسی تاثیر بنیادین این روابط بر شکل گیری احساس تعلق و امنیت روانی آنان است. این مطالعه با تمرکز بر نقش محوری روابط اجتماعی در فرآیند رشد هیجانی کودکان انجام پذیرفت. رویکرد پژوهش حاضر، کیفی و از نوع تحلیل روایت بوده است. داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته عمیق با بیست دانش آموز در مقطع سنی هشت تا دوازده سال گردآوری گردید. یافته ها نشان داد که کیفیت تعاملات اجتماعی در مدرسه، سنگ بنای اصلی شکل گیری احساس امنیت و تعلق در کودکان است. روایت های کودکان حکایت از آن دارد که رفتارهای حاکی از احترام، درک و حمایت از سوی معلمان، و نیز پذیرش و دوستی صمیمانه از جانب همسالان، به ایجاد محیطی امن و بستری برای رشد سالم هیجانی منجر می شود. در مقابل، تجربه طردشدگی، بی عدالتی یا بی توجهی، به شکل گیری احساس تنهایی، ناامنی و کاهش تعلق خاطر به محیط مدرسه می انجامد. نتیجه کلی پژوهش بر این امر تاکید دارد که مدرسه تنها یک نهاد آموزشی صرف نیست، بلکه بستری اجتماعی-هیجانی است که کیفیت روابط در آن، تاثیری سرنوشت ساز بر بهداشت روانی و مسیر رشد کودکان دارد.

کلیدواژه ها:

تحلیل روایت ، کودکان ، تعاملات مدرسه ، احساس تعلق مدرسه ای ، امنیت روانی ، رشد هیجانی ، روابط معلم و شاگرد ، پیوندهای همسالان ، تجربه زیسته ، دانش آموز