نقش تاب آوری روان شناختی در رابطه بین استفاده از هوش مصنوعی مولد و فرسودگی تحصیلی دانشجویان: ارائه مدل معادلات ساختاری

هدف: گسترش استفاده از هوش مصنوعی مولد، به ویژه چت جی بی تی، در محیط های دانشگاهی فرصت ها و چالش های جدیدی را برای دانشجویان ایجاد کرده است. در کنار مزایای آموزشی این فناوری، نگرانی هایی درباره تاثیر آن بر فرسودگی تحصیلی، خودکارآمدی و سلامت روان دانشجویان مطرح شده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش تاب آوری روان شناختی در رابطه بین استفاده از هوش مصنوعی مولد و فرسودگی تحصیلی دانشجویان طراحی شده است. روش: این پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی و مبتنی بر مدل یابی معادلات ساختاری است. جامعه آماری شامل دانشجویان دانشگاه های دولتی و آزاد ایران در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۶ خواهد بود. نمونه پژوهش به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب می شود. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه استفاده از هوش مصنوعی مولد، مقیاس تاب آوری کانر و دیویدسون و پرسشنامه فرسودگی تحصیلی مسلش بهره گرفته خواهد شد. داده ها با استفاده از نرم افزارهای اس پی اس اس و ای ام او اس تحلیل می شوند. یافته های مورد انتظار: پیش بینی می شود استفاده از هوش مصنوعی مولد با فرسودگی تحصیلی رابطه معنادار داشته باشد و تاب آوری روان شناختی در این رابطه نقش میانجی ایفا کند. همچنین انتظار می رود دانشجویانی که از سطوح بالاتر تاب آوری برخوردارند، در مواجهه با چالش های ناشی از استفاده مداوم از فناوری های هوش مصنوعی، فرسودگی تحصیلی کمتری را تجربه کنند. نتیجه گیری: نتایج این پژوهش می تواند در تبیین پیامدهای روان شناختی استفاده از هوش مصنوعی در آموزش عالی و طراحی مداخلات مبتنی بر ارتقای تاب آوری روان شناختی موثر باشد. همچنین یافته ها می تواند راهنمایی برای سیاست گذاران آموزشی و متخصصان روان شناسی در جهت بهره برداری بهینه از فناوری های نوین در محیط های دانشگاهی فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی مولد ، چت جی بی تی ، تاب آوری روان شناختی ، فرسودگی تحصیلی ، دانشجویان ، مدل یابی