بررسی تاثیر آموزش اجتماعی و هیجانی بر افزایش تاب آوری و مهارت های مقابله ای دانش آموزان دوره دوم ابتدایی شهر کمیجان

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر آموزش اجتماعی و هیجانی بر افزایش تاب آوری و مهارت های مقابله ای دانش آموزان دوره دوم ابتدایی شهر کمیجان انجام شده است. در سال های اخیر، توجه به ابعاد غیرشناختی یادگیری از جمله مهارت های اجتماعی و هیجانی به عنوان یکی از ارکان اساسی تربیت دانش آموزان مورد تاکید قرار گرفته است. آموزش اجتماعی و هیجانی با تمرکز بر خودآگاهی، خودمدیریتی، آگاهی اجتماعی، مهارت های ارتباطی و تصمیم گیری مسئولانه، می تواند نقش مهمی در ارتقاء سلامت روانی و توانایی مقابله دانش آموزان با چالش ها ایفا کند. این پژوهش از نوع کاربردی و با روش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون انجام شده است. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دوره دوم ابتدایی شهر کمیجان بوده و نمونه آماری شامل ۵۰ نفر از دانش آموزان است که به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه استاندارد تاب آوری و پرسشنامه مهارت های مقابله ای بوده است. برای گروه آزمایش، برنامه آموزش اجتماعی و هیجانی طی ۸ جلسه اجرا شد، در حالی که گروه کنترل آموزشی دریافت نکرد. نتایج تحلیل داده ها نشان داد که آموزش اجتماعی و هیجانی تاثیر مثبت و معناداری بر افزایش تاب آوری و مهارت های مقابله ای دانش آموزان داشته است. همچنین مشخص شد که دانش آموزان گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل، پیشرفت قابل توجهی در توانایی مدیریت هیجان ها، حل مسئله و مقابله با استرس نشان دادند. بر اساس یافته ها، می توان نتیجه گرفت که آموزش اجتماعی و هیجانی به عنوان یک رویکرد موثر، می تواند به بهبود توانمندی های روانی و اجتماعی دانش آموزان کمک کند و پیشنهاد می شود در برنامه های درسی مدارس گنجانده شود.

کلیدواژه ها:

آموزش اجتماعی و هیجانی ، تاب آوری ، مهارت های مقابله ای ، دانش آموزان ابتدایی ، سلامت روان