بررسی رابطه خودکارآمدی فناورانه معلمان با اثر بخشی آموزش مجازی در مدارس ابتدایی شهر کمیجان

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه خودکارآمدی فناورانه معلمان با اثربخشی آموزش مجازی در مدارس ابتدایی شهر کمیجان انجام شده است. با گسترش آموزش های مبتنی بر فناوری، به ویژه در شرایط آموزش از راه دور، نقش توانمندی های فناورانه معلمان بیش از پیش اهمیت یافته است. خودکارآمدی فناورانه به عنوان باور معلمان نسبت به توانایی خود در به کارگیری ابزارهای فناوری اطلاعات و ارتباطات در فرآیند آموزش، می تواند تاثیر مستقیمی بر کیفیت و اثربخشی آموزش مجازی داشته باشد. این پژوهش از نوع کاربردی و با روش توصیفی-همبستگی انجام شده است. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان ابتدایی شهر کمیجان بوده و نمونه آماری شامل ۳۰ نفر از دانش آموزان به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شده اند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه استاندارد خودکارآمدی فناورانه معلمان و پرسشنامه محقق ساخته اثربخشی آموزش مجازی بوده است. روایی ابزارها با نظر متخصصان و پایایی آن ها با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ تایید شده است. نتایج تحلیل داده ها نشان داد که بین خودکارآمدی فناورانه معلمان و اثربخشی آموزش مجازی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. به عبارت دیگر، هرچه سطح خودکارآمدی فناورانه معلمان بالاتر باشد، میزان اثربخشی آموزش مجازی نیز افزایش می یابد. همچنین مشخص شد که ابعاد مختلف خودکارآمدی فناورانه از جمله مهارت های فنی، توانایی طراحی آموزشی و مدیریت کلاس مجازی، نقش مهمی در بهبود یادگیری دانش آموزان دارند. بر اساس یافته های پژوهش، پیشنهاد می شود که برنامه های آموزشی و توانمندسازی معلمان در حوزه فناوری اطلاعات و ارتباطات تقویت شود تا کیفیت آموزش مجازی در مدارس ابتدایی ارتقاء یابد.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی فناورانه ، آموزش مجازی ، اثربخشی آموزشی ، مدارس ابتدایی ، فناوری آموزشی