سفالگری به عنوان تجربه شناختی-فرهنگی: بازنمایی هویت، تاب آوری و جریان در هنر سرامیک

هنر سفال و سرامیک در بطن خود فراتر از یک فعالیت زیبایی شناختی، تجربه ای روانی، فرهنگی و وجودی را دربر می گیرد که در آن بدن، ذهن و فرهنگ در یک فرآیند خلاقانه با یکدیگر تلاقی می کنند. این مقاله با رویکرد میان رشته ای، سفالگری را به مثابه ی تجربه ای روانشناختی-فرهنگی مورد تحلیل قرار می دهد که در آن فرآیند تماس با خاک، شکل دهی ماده، و خلق فرم، نوعی جریان و تنظیم هیجانی را در هنرمند پدید می آورد. در این تجربه، سفالگر از طریق رابطه حسی و نمادین با ماده خام، به بازسازی درونی و بازنمایی بیرونی هویت فرهنگی خود می پردازد. پژوهش حاضر با بهره گیری از نظریه تجربه بهینه، مفهوم تاب آوری روانی، و رویکردهای فرهنگی به بازنمایی هنر(هال)، نشان می دهد که سفالگری می تواند به عنوان کنشی فرهنگی-درمانی درک شود که در آن فرد، در مواجهه با ماده و معنا، تعادلی نو میان ذهن و فرهنگ برقرار می کند. این فرایند نه تنها به تقویت تاب آوری و کاهش تنش روانی می انجامد، بلکه با رمزگذاری دوباره ی سنت ها و نشانه های بومی در فرم های سرامیکی، نقش مهمی در بازتولید هویت فرهنگی ایفا می کند.

کلیدواژه ها:

سفالگری ، روانشناسی هنر ، تاب آوری ، جریان ، بازنمایی فرهنگی ، هویت