اثربخشی طرحواره درمانی بر ناگویی هیجانی و خودتنظیمی هیجان در زنان افسرده ۲۰ تا ۳۰ ساله

این پژوهش با هدف تعیین اثربخشی طرحواره درمانی بر ناگویی هیجانی و خودتنظیمی هیجان در زنان افسرده ۲۰ تا ۳۰ ساله انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه زنان مراجعه کننده به کلینیک های مشاوره ناحیه های ۲ و ۵ شهر تهران در سال ۱۴۰۲ بود که بر اساس نمره برش پرسشنامه افسردگی بک (نمره بالاتر از ۲۱) و تشخیص روان پزشک، دارای افسردگی تشخیص داده شدند. از میان آن ها، زنانی که نمره بالایی در ناگویی هیجانی و نمره پایینی در خودتنظیمی هیجان داشتند، برای شرکت در پژوهش انتخاب شدند. سپس ۳۰ نفر به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر کدام ۱۵ نفر) گمارده شدند. گروه آزمایش در طی ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای هفتگی، آموزش طرحواره درمانی دریافت کرد و گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرد. پس از پایان جلسات، از هر دو گروه پس آزمون به عمل آمد. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیره (MANCOVA) مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج نشان داد که تفاوت معناداری بین گروه های آزمایش و کنترل در متغیرهای ناگویی هیجانی و خودتنظیمی هیجان وجود دارد (F = ۲۴.۵۱۹, p < ۰.۰۵). همچنین اندازه اثر جزئی 𝜂 𝑝 ۲ نشان داد طرحواره درمانی بر ناگویی هیجانی 𝜂 𝑝 ۲ ۰.۳۷۲ و خودتنظیمی هیجان 𝜂 𝑝 ۲ ۰.۲۹۲ تاثیر قابل ملاحظه ای دارد و بیشترین تاثیر آن بر ناگویی هیجانی است.

کلیدواژه ها:

طرحواره درمانی ، ناگویی هیجانی ، خودتنظیمی هیجان ، افسردگی