تقویت رفتاری به عنوان محرک انعطاف پذیری عصبی: یک دیدگاه علوم اعصاب شناختی

این مقاله با اتخاذ رویکردی میان رشته ای در چارچوب رفتارشناسی، علوم شناختی و نوروساینس، به بررسی نقش فرایندهای یادگیری، حافظه و تعامل محیطی در شکل گیری و تثبیت رفتارهای زبانی می پردازد. با فاصله گیری از تبیین های دوگانه و تقابلی، نوشتار حاضر نشان می دهد که رفتارهای کلامی نه صرفا حاصل تقویت های بیرونی و نه صرفا پیامد سازوکارهای شناختی پیشینی اند، بلکه نتیجه ی برهم کنش پویای سامانه های عصبی، فرایندهای حافظه (به ویژه حافظه کاری و معنایی) و تاریخچه ی یادگیری فرد در بستر تعامل اجتماعی هستند. در این چارچوب، تقویت رفتاری به عنوان یکی از محرک های کلیدی پلاستیسیته عصبی در نظر گرفته می شود که از طریق تغییر در شبکه های عصبی مرتبط با پردازش زبان، به تثبیت و تعمیم رفتارهای کلامی کمک می کند. مقاله با تلفیق شواهد نظری و پژوهش های معاصر در نوروساینس شناختی، استدلال می کند که فهم جامع زبان و رفتار زبانی مستلزم نگاهی تعاملی است که در آن مرز میان رفتار، شناخت و زیست شناسی عصبی بازتعریف می شود.

کلیدواژه ها:

تقویت ، یادگیری ، انعطاف پذیری عصبی ، رفتارگرایی ، حافظه