مروری نظام مند بر بررسی رابطه کیفیت زندگی با خودکارآمدی و تنظیم هیجانی در دانشجویان کارشناسی روانشناسی یزد

زمینه و هدف: کیفیت زندگی یکی از شاخص های مهم سلامت روان و بهزیستی در دانشجویان است و نقش مهمی در عملکرد تحصیلی، انگیزش و روابط اجتماعی آنان ایفا می کند. پژوهش ها نشان می دهند دانشجویانی که از کیفیت زندگی مطلوب تری برخوردارند، عملکرد تحصیلی بالاتری داشته و از سازگاری اجتماعی بهتری برخوردار هستند. پژوهش ها نشان می دهند متغیرهای روان شناختی از جمله خودکارآمدی و تنظیم هیجانی نقش مهمی در بهبود کیفیت زندگی ایفا می کنند. مواد و روش ها: بررسی رابطه این متغیرها در دانشجویان کارشناسی روان شناسی، به ویژه با استفاده از مدل سازی معادلات ساختاری، می تواند تصویر دقیق تری از تعامل میان این متغیرها ارائه دهد. به منظور تحلیل داده ها از مقیاس های پرسشنامه های ERQ، GSE۱۷، WHOQOL استفاده شد. یافته ها: پژوهش های اخیر نشان می دهند که توانایی افراد در تنظیم هیجان ها و باور آن ها به توانمندی های شخصی خود، به عبارت دیگر خودکارآمدی، نقش تعیین کننده ای در سازگاری روانی و رضایت از زندگی افراد دارد. نتیجه گیری: با توجه به هدف پژوهش حاضر که بر مرور و تبیین مفهومی متغیرهای تنظیم هیجان، خودکارآمدی و کیفیت زندگی متمرکز است، می توان گفت این سازه ها در ادبیات روان شناسی سلامت به عنوان مفاهیمی اساسی و چندبعدی مورد توجه قرار گرفته اند. مرور پژوهش های پیشین نشان می دهد که هر یک از این متغیرها نقش مهمی در درک سازگاری روان شناختی و رضایت از زندگی ایفا می کنند. بر این اساس، توجه به چارچوب های نظری مرتبط با تنظیم هیجان و باور به توانمندی های شخصی می تواند به تبیین عمیق تر کیفیت زندگی کمک کرده و زمینه را برای انجام پژوهش های تجربی و کاربردی در آینده فراهم سازد.

کلیدواژه ها:

کیفیت زندگی ، تنظیم هیجانی ، خودکارآمدی ، سلامت روان