بررسی نقش میانجی ادراک بیماری در رابطه بین انعطاف پذیری روانشناختی با کیفیت زندگی در افراد مبتلا به سرطان

سرطان یکی از علل اصلی مرگ و میر و یک مسئله بهداشت عمومی در سراسر جهان است. هدف این پژوهش بررسی نقش میانجی ادراک از بیماری در رابطه بین انعطاف پذیری روانشناختی و کیفیت زندگی بیماران مبتلا به سرطان است. این پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی و کاربردی می باشد. جامعه آماری پژوهش پیش رو، کلیه بیماران مبتلا به سرطان در بیمارستان امید شهر مشهد در سال ۱۴۰۱-۱۴۰۲ می باشد که بالغ بر ۳۱۰ نفر می باشند و از طریق روش نمونه گیری نیز داوطلبانه و در دسترس ۱۵۰ نفر از آنها انتخاب شدند و پرسشنامه های کیفیت زندگی سازمان جهانی بهداشت، پرسشنامه درجه بندی درد مزمن که توسط ون کوروف، دورکین و لیزیسک (۱۹۹۰) و پرسشنامه انعطاف پذیری شناختی دنیس و وندر وال (۲۰۱۰) به آنها داده شد. برای تجزیه وتحلیل داده های حاصل از پرسشنامه ها، و همین طور از آمار توصیفی (میانگین و انحراف معیار) و تحلیل مسیر استفاده شد. نتایج نشان داد ضریب مسیر متناظر با تاثیر انعطاف پذیری شناختی بر کیفیت زندگی ۱.۰۴۵ و سطح معناداری متناظر با آن کمتر از ۰.۰۵ است لذا اینگونه استنباط می شود که بهبود انعطاف پذیری شناختی باعث تقویت کیفیت زندگی بیماران می گردد. همچنین ضریب مسیر متناظر با تاثیر انعطاف پذیری شناختی بر ادراک از بیماری بیماران -۰.۲۷۶ و سطح معناداری متناظر با آن کمتر از ۰.۰۵ می باشد (p<۰.۰۵)؛ بنابراین انعطاف پذیری شناختی باعث کاهش شدت درد (ادراک از بیماری) خواهد شد. ضریب مسیر متناظر با اثر مستقیم شدت درد (ادراک از بیماری) بر کیفیت زندگی بیماران -۰.۵۶۹ و سطح معناداری مربوط به آن کمتر از ۰.۰۵ می باشد. بنابراین فرضیه اصلی پژوهش مبنی بر اینکه "ادراک از بیماری نقش میانجی در رابطه بین انعطاف پذیری روان شناختی و کیفیت زندگی بیماران سرطانی دارد." با اطمینان ۰.۹۵ تایید می گردد.

کلیدواژه ها:

ادراک از بیماری ، انعطاف پذیری روان شناختی ، کیفیت زندگی ، بیماران سرطان