بررسی رابطه امید تحصیلی با تاب آوری تحصیلی در بین دانش آموزان ابتدایی

هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسی رابطه امید تحصیلی با تاب آوری تحصیلی در بین دانش آموزان دختر ابتدایی شهرستان دولت آباد در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ بود. روش پژوهش به لحاظ هدف، کاربردی و از نوع تحقیقات توصیفی و همبستگی بوده که به صورت پیمایشی اجرا گردیده بود. نمونه پژوهش ۲۱۰ نفر از دانش آموزان بودند که به روش نمونه گیری تصادفی ساده در دسترس انتخاب شدند. مشارکت کنندگان پرسشنامه های ۲۷ سوالی امید به تحصیل (خرمایی و کمری، ۱۳۹۵) و پرسشنامه ۲۹ سوالی تاب آوری تحصیلی (ساموئلز، ۲۰۰۹) را بر اساس مقیاس پنج درجه ای لیکرت پر کردند. داده ها با کمک ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندمتغیره با نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها نشان دادند که خرده مقیاس های امید تحصیلی با تاب آوری تحصیلی رابطه مثبت و معنی داری دارد. همچنین نتایج رگرسیون چندمتغیره نشان داد که تمامی خرده مقیاس های امید تحصیلی توانستند ۰.۳۴ از تاب آوری تحصیلی را پیش بینی می کنند و مولفه جهت گیری آینده و مثبت اندیشی بیشترین ضریب را داشت.

کلیدواژه ها:

امید تحصیلی ، تاب آوری تحصیلی ، دوره ابتدایی