بررسی تاثیر فناوری آموزشی بر بهینه سازی فرآیند آموزش

تحولات شتابان جوامع بشری در عصر حاضر، به ویژه در حوزه فناوری و ارتباطات، نظام های آموزشی را با دگرگونی های بنیادینی مواجه ساخته و ضرورت بازنگری در شیوه های سنتی آموزش را بیش از پیش آشکار نموده است. در این میان، گرایش به آموزش از راه دور و بهره گیری از فناوری های آموزشی، نه تنها به عنوان پاسخی به این تحولات، بلکه به مثابه فرصتی برای غنی سازی فرآیند آموزش مطرح شده است. استفاده از امکانات پیشرفته دیداری و شنیداری در آموزش های مبتنی بر فناوری، این امکان را فراهم می آورد که فرآیند یاددهی–یادگیری در برخی موارد حتی اثربخش تر از آموزش حضوری باشد. یکی از مهم ترین ابعاد کاربرد فناوری آموزشی در مدارس، استفاده هدفمند از وسایل و مواد کمک آموزشی است؛ با این حال، دامنه فناوری آموزشی فراتر از صرف به کارگیری ابزارهای کمک آموزشی بوده و شامل طراحی، اجرا و ارزشیابی نظام مند فرآیندهای تدریس و یادگیری با بهره گیری از منابع غیرانسانی و تلفیق آن با یافته های علوم مرتبطی همچون روان شناسی و علوم ارتباطات می باشد. پژوهش های متعدد انجام شده در زمینه تاثیر فناوری آموزشی بر یادگیری کودکان نشان می دهد که مهم ترین دلیل استفاده از این فناوری ها، درگیرسازی هم زمان حواس مختلف فراگیران و افزایش میزان تاثیرگذاری و ماندگاری یادگیری است. فناوری ها و وسایل کمک آموزشی از طریق پیوند دادن نظریه و عمل، موجب تنوع بخشی به فعالیت های آموزشی، افزایش انگیزش یادگیرندگان و ارتقای کیفیت یادگیری در کلاس درس می شوند. مقاله حاضر به روش مروری و با اتکا به منابع کتابخانه ای گردآوری شده و بر آن است تا ضمن معرفی فناوری های آموزشی و بررسی مزایا و محدودیت های آن ها، نقش این فناوری ها را در بهینه سازی فرآیند آموزش و ارتقای کارایی نظام آموزشی تبیین نماید.

کلیدواژه ها:

فناوری آموزشی ، آموزش ، مدرسه ، معلم ، دانش آموز ، فرآیند یاددهی–یادگیری