بررسی نقش راهبردی هوش مصنوعی در ارتقا بازدهی کیفی عملکرد مدیران آموزشی دانشگاه ها

با گسترش فناوری های هوشمند و رشد سریع هوش مصنوعی، دانشگاه ها و نظام های آموزشی نیازمند ابزارهایی هستند که موجب ارتقای کیفیت آموزش، تسهیل تصمیم گیری مدیریتی و افزایش بهره وری فرآیندهای اداری شوند. هدف این پژوهش، بررسی نقش و کاربردهای هوش مصنوعی در بهبود مدیریت آموزشی، شخصی سازی یادگیری، ارتقای کیفیت آموزش و توسعه مهارت های قرن بیست و یکم است. پژوهش حاضر از نوع مروری و نظام مند است و منابع داخلی و خارجی مرتبط با موضوع، طی سال های ۲۰۰۷ تا ۲۰۲۳، تحلیل و دسته بندی شده اند. یافته ها نشان می دهند که هوش مصنوعی با استفاده از الگوریتم های تطبیقی، سامانه های آموزش هوشمند، ربات های گفت وگو، سیستم های خبره و تحلیل داده های کلان، فرآیندهای آموزشی و مدیریتی را بهینه می کند. از جمله مزایای آن می توان به شخصی سازی یادگیری، بهبود تصمیم گیری مدیریتی، تسهیل گردش کار اداری، ارتقای کیفیت ارزیابی و افزایش تعامل فراگیران اشاره کرد. همچنین، هوش مصنوعی بستر مناسبی برای تمرین مهارت های حل مسئله، تفکر انتقادی، خلاقیت و همکاری فراهم می کند. با این حال، چالش هایی مانند نگرانی های اخلاقی، حریم خصوصی، شکاف دیجیتال و نیاز به آموزش کاربران نیز مطرح است. در نتیجه، هوش مصنوعی می تواند به عنوان یک ابزار راهبردی و تحول آفرین در نظام های آموزشی و مدیریت دانشگاه ها به کار گرفته شود، به شرط آن که با برنامه ریزی دقیق، زیرساخت مناسب و رعایت ملاحظات اخلاقی و حقوقی همراه باشد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، بازدهی کیفی ، عملکرد ، مدیران آموزشی ، دانشگاه