تحلیل توصیفی رابطه بین رویکرد برنامه ریزی درسی معلم و سطح تدبر دانش آموزان در آیات قرآن

پژوهش حاضر با هدف تحلیل توصیفی رابطه بین رویکرد برنامه ریزی درسی معلم و سطح تدبر دانش آموزان در آیات قرآن انجام شده است. رویکرد این پژوهش کیفی و از نوع تحلیل اسنادی و مرور نظام مند منابع معتبر است. یافته ها نشان می دهد که رویکرد برنامه ریزی درسی معلم در آموزش قرآن، از دو الگوی کلی «محتوا‑محور» و «تدبر‑محور» تبعیت می کند. در رویکرد محتوا‑محور، معلم بر انتقال مفاهیم، روخوانی، روانخوانی و حفظ آیات متمرکز است و دانش آموز نقش منفعل دارد؛ در مقابل، رویکرد تدبر‑محور با تاکید بر روش های فعال آموزشی مانند روش اکتشافی، حل مسئله و قصه گویی، زمینه را برای درگیری فعال دانش آموز با آیات و ارتقای سطح تدبر فراهم می سازد. نتایج پژوهش نشان می دهد که بین رویکرد برنامه ریزی درسی معلم و سطح تدبر دانش آموزان رابطه مستقیم و معناداری وجود دارد. معلمانی که برنامه ریزی درسی خود را بر پایه اصول تدبر‑محوری طراحی می کنند و از روش های تدریس فعال و متعلم‑محور استفاده می نمایند، دانش آموزانی با سطح تدبر بالاتر و درک عمیق تر از آیات قرآن پرورش می دهند. بر این اساس، بازنگری در رویکرد برنامه ریزی درسی معلمان قرآن و حرکت از الگوی محتوا‑محور به سمت الگوی تدبر‑محور، ضرورتی اجتناب ناپذیر در نظام آموزش و پرورش به شمار می رود.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی درسی معلم ، تدبر در قرآن ، روش های تدریس ، دانش آموزان متوسطه ، رویکرد متعلم‑محور