پیش بینی شفقت به خود بر مبنای طرحواره های ناسازگار اولیه در دانشجویان رشته پرستاری دانشگاه علوم پزشکی سمنان

پرستاری یکی از مشاغلی است که به دلیل شرایط شغلی با سطح بالایی از مشکلات سلامت روان همراه است. هدف از پژوهش حاضر تعیین پیش بینی شفقت به خود بر مبنای طرحواره های ناسازگار اولیه در دانشجویان رشته پرستاری دانشگاه علوم پزشکی سمنان بود. جامعه آماری پژوهش، کلیه دانشجویان رشته پرستاری دانشگاه علوم پزشکی سمنان بودند که با روش نمونه گیری خوشه ای، تعداد ۱۶۲ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار جمع آوری اطلاعات شامل پرسشنامه های مقیاس شفقت خود (SCS) (نف، ۲۰۰۳) و فرم کوتاه پرسشنامه طرحواره یانگ (۲۰۰۷) بود که روایی و پایایی آن در پژوهش های قبلی و پژوهش حاضر مطلوب بود. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS۲۷ و بهره گیری از روش های آمار توصیفی و استنباطی از جمله، آزمون رگرسیون انجام شد. یافته ها حاکی از آن بود که بین طرحواره های ناسازگار اولیه و شفقت به خود میزان تقریبی ۰/۲۵ همبستگی منفی و معناداری وجود دارد و میزان ۰/۰۶ از واریانس شفقت به خود توسط طرحواره های ناسازگار اولیه تبیین می شود (P<۰.۰۵) و تغییر یک نمره در طرحواره های ناسازگار اولیه، شفقت به خود به میزان ۰/۱۳ نمره تغییر ناهمسو دارد. با توجه به یافته ها، مداخلات با هدف افزایش انعطاف پذیری روان شناختی و بهبود تنظیم هیجان ممکن است شفقت خود را در میان افرادی که تحت تاثیر طرح واره های ناسازگار قرار گرفته اند، افزایش دهد، لذا طراحی مداخلات پیشگیرانه و درمانی موثر جهت تقویت شفقت به خود در پرستاران و تلفیق آموزش شفقت به خود در طرحواره درمانی از سوی درمانگران پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

شفقت به خود ، طرحواره های ناسازگار اولیه ، دانشجویان رشته پرستاری