تحلیل و بررسی و استخراج آراء دکتر طوسی درباره رابطه مرجعیت علمی قرآن با جهانی بودن، جاودانگی و جامعیت آن

چکیده در عصر حاکمیت پارادایم های سکولار بر علوم انسانی و طبیعی، پرسش از امکان و مکانیسم «مرجعیت علمی قرآن» برای هدایت دانش بشری به یکی از مباحث محوری در اندیشه اسلامی معاصر تبدیل شده است. با این حال، خلا تحقیقاتی موجود، عدم تبیین نظام مند رابطه ویژگی های ذاتی قرآن با لوازم معرفتی یک «مرجع علمی» کارآمد است. این پژوهش با روش تحلیلی-توصیفی و با تمرکز بر آرای دکتر محمدحسن طوسی در آثار مرتبط با «کنگره قرآن و علوم انسانی»، درصدد است تا این خلا را برطرف سازد. نوآوری اصلی تحقیق در به کارگیری دیدگاه های یک مفسر معاصر به عنوان چارچوب نظری برای تحلیل این رابطه و ارائه تحلیلی یکپارچه از سه ویژگی قرآن به عنوان «شروط ضروری مرجعیت» است. یافته ها نشان می دهد که جهانی بودن قرآن، قلمرو مرجعیت آن را همگانی می سازد؛ جاودانگی، تداوم و ثبات این هدایت را تضمین می کند؛ و جامعیت، کفایت محتوایی آن برای پاسخ به نیازهای هدایتی بشر و ارائه چارچوبی یکپارچه نگر را فراهم می آورد. در نتیجه، این سه ویژگی در کنار هم، قرآن کریم را به تنها مرجع علمی واجد شرایط برای جهت دهی به علوم، به ویژه علوم انسانی، در مسیر تکامل حقیقی و همسو با فطرت انسانی تبدیل می کند و پاسخی بنیادین به بحران جهت گیری در علم مدرن ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

مرجعیت علمی قرآن ، جهانی بودن ، جاودانگی ، جامعیت ، طوسی