اثربخشی بازی های دیجیتال و غیردیجیتال در تقویت مهارت های اجتماعی و هیجانی (SEL) دانش آموزان پایه های اول تا سوم

هدف این مقاله مروری، تحلیل و ترکیب یافته های پژوهشی در مورد اثربخشی بازی های دیجیتال و غیردیجیتال در تقویت مهارت های اجتماعی و هیجانی دانش آموزان پایه های اول تا سوم ابتدایی بود. یافته ها حاکی از آن است که هر دو نوع بازی، با مکانیسم های متمایز ولی مکمل، در رشد این مهارت ها نقش دارند. بازی های غیردیجیتال (مانند بازی های گروهی، نمایشی و حرکتی) با فراهم آوردن بستری از تعاملات غنی، چندحسی و رودررو، به صورت طبیعی موجب پرورش مهارت هایی چون ارتباط موثر، درک قوانین اجتماعی، کار گروهی، ابراز سالم هیجانات و تنظیم آن از طریق بازخورد مستقیم همسالان می شوند. در مقابل، بازی های دیجیتال آموزشی با ایجاد محیطی امن، کنترل شده و جذاب، امکان شبیه سازی موقعیت های اجتماعی-هیجانی، تمرین تکراری مهارت ها، دریافت بازخورد فوری و آموزش مستقیم مفاهیم هیجانی را فراهم می کنند. این مرور نشان می دهد که به جای نگاه رقابتی، باید بر تکمیل کنندگی کارکردی این دو محیط تاکید کرد. موفقیت در تقویت جامع مهارت های اجتماعی-هیجانی مستلزم اتخاذ رویکردی تلفیقی و هوشمندانه است که در آن، با در نظر گرفتن اهداف خاص یادگیری و ویژگی های کودکان، از نقاط قوت هر دو نوع بازی به صورت متعادل بهره گیری شده و تجربیات حاصل با هدایت و واسطه گری آگاهانه معلم، به دنیای واقعی زندگی کودک متصل گردد. این یافته ها برای معلمان، مربیان، والدین و طراحان برنامه های درسی و بازی های آموزشی کاربرد دارد.

کلیدواژه ها:

بازی های دیجیتال ، بازی های غیردیجیتال ، مهارت های اجتماعی-هیجانی ، دانش آموزان ابتدایی ، تلفیق