تاثیر هماهنگی اجرایی–آموزشی بر نظم یادگیری در مدارس ابتدایی

این پژوهش به بررسی تاثیر هماهنگی اجرایی–آموزشی بر نظم یادگیری دانش آموزان در مدارس ابتدایی می پردازد. هماهنگی اجرایی–آموزشی به معنای هم افزایی میان بخش های مدیریتی (ساختار سازمانی، زمان بندی، تامین منابع، سیاست های انضباطی) و بخش های آموزشی (برنامه درسی، روش های تدریس، پیگیری پیشرفت، بازخورد) تعریف شد. پژوهش حاضر با هدف پاسخ به این پرسش انجام گرفت که آیا و تا چه حد این هماهنگی می تواند نظم یادگیری (شامل تمرکز پایدار، رعایت روتین های مطالعه، تکمیل به موقع تکالیف، مشارکت فعال و خودتنظیمی) را در دوره ابتدایی تقویت کند. روش پژوهش توصیفی–همبستگی بود و جامعه آماری شامل معلمان و مدیران مدارس ابتدایی شهرهای منتخب بود. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه استاندارد هماهنگی اجرایی–آموزشی و مقیاس سنجش نظم یادگیری دانش آموزان بود. نتایج نشان داد که میان هماهنگی اجرایی–آموزشی و نظم یادگیری رابطه مثبت و معنادار قوی وجود دارد. تحلیل رگرسیون چندگانه حاکی از آن بود که سه مولفه اصلی هماهنگی (هماهنگی زمان بندی و منابع، هماهنگی معلم–دانش آموز، و هماهنگی والدین–مدرسه) به ترتیب ۴۱٪، ۲۹٪ و ۱۸٪ از واریانس نظم یادگیری را تبیین می کنند. هماهنگی اجرایی–آموزشی به عنوان یک عامل سازمانی–رفتاری، با ایجاد محیط یادگیری ساختاریافته و پیش بینی پذیر، از پراکندگی شناختی و رفتاری دانش آموزان جلوگیری کرده و عادت های یادگیری منظم را تسهیل می نماید. یافته ها بر اهمیت نقش مدیر و معاون اجرایی در ایجاد یکپارچگی میان برنامه ریزی اجرایی و فعالیت های آموزشی تاکید دارد. همچنین مشارکت والدین به عنوان عامل تقویت کننده خارجی، اثر غیرمستقیم اما قابل توجهی بر پایداری نظم یادگیری ایفا می کند. نتایج این پژوهش پیشنهاد می دهد که برنامه های آموزشی مدیران و معلمان باید بر مهارت های هماهنگی و یکپارچه سازی اجرایی–آموزشی تمرکز بیشتری داشته باشد. در نهایت، تقویت این هماهنگی می تواند به عنوان راهکاری کم هزینه و موثر برای بهبود کیفیت یادگیری منظم در مدارس ابتدایی مورد توجه سیاست گذاران قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

هماهنگی اجرایی–آموزشی ، نظم یادگیری ، مدارس ابتدایی ، مدیریت مدرسه ، مشارکت والدین ، برنامه درسی