اثربخشی آموزش مهارت های خودشکوفایی به سبک مثبت گرایی بر کاهش کمال گرایی منفی و افزایش سلامت روان دانش آموزان تیزهوش پایه های پنجم و ششم

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش مهارت های خودشکوفایی به سبک مثبت گرایی بر کاهش کمال گرایی منفی و افزایش سلامت روان دانش آموزان تیزهوش پایه های پنجم و ششم انجام شد. این مطالعه به روش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل اجرا گردید. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان تیزهوش پایه پنجم و ششم شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ بود که با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چندمرحله ای، ۳۰ نفر انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) جایگزین شدند. گروه آزمایش، برنامه آموزش مهارت های خودشکوفایی (برگرفته از نظریه مازلو و روانشناسی مثبت) را در ۱۰ جلسه ۶۰ دقیقه ای دریافت کردند، در حالی که گروه کنترل در لیست انتظار باقی ماندند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه کمال گرایی منفی و پرسشنامه سلامت روان بود که در دو مرحله پیش و پس از مداخله اجرا شد. داده ها با استفاده از روش تحلیل کوواریانس چندمتغیری (MANCOVA) تجزیه و تحلیل شد. یافته ها نشان داد که پس از تعدیل نمرات پیش آزمون، بین دو گروه آزمایش و کنترل از نظر نمرات کمال گرایی منفی و سلامت روان تفاوت معناداری وجود دارد. به عبارت دیگر، آموزش مهارت های خودشکوفایی به سبک مثبت گرایی موجب کاهش معنادار کمال گرایی منفی و افزایش معنادار سلامت روان در دانش آموزان تیزهوش گروه آزمایش شده است. این نتایج بر اهمیت گنجاندن برنامه های آموزشی مبتنی بر روانشناسی مثبت و خودشکوفایی در برنامه ریزی درسی و حمایت های روانی دانش آموزان تیزهوش تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

خودشکوفایی ، روانشناسی مثبت گرا ، کمال گرایی منفی ، سلامت روان ، دانش آموزان تیزهوش