تاثیر آموزش تلفیقی (حضوری-مجازی) بر یادگیری دانش آموزان با سبک های مختلف یادگیری و نقش پشتیبانی معاونان و مدیران

آموزش تلفیقی (حضوری-مجازی) به عنوان یک پارادایم نوین آموزشی، با ادغام مزایای دو محیط، پتانسیل افزایش کیفیت و انعطاف پذیری یادگیری را دارد. این مقاله مروری با هدف بررسی تاثیر این مدل بر یادگیری دانش آموزان با سبک های مختلف یادگیری و تحلیل نقش پشتیبانی معاونان و مدیران مدارس انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که آموزش تلفیقی، در صورت طراحی هوشمندانه و توجه به تنوع سبک های یادگیری (دیداری، شنیداری، جنبشی و...)، می تواند با ارائه مسیرهای چندگانه و محتوای چندرسانه ای، تعامل و درگیری یادگیرندگان را افزایش داده و به عمق بخشیدن به یادگیری کمک کند. با این حال، تحقق این پتانسیل، وابسته ی تام به نقش محوری معاونان و مدیران به عنوان تسهیل گران و رهبران تغییر است. معاونان از طریق هماهنگی برنامه درسی، پشتیبانی فنی و آموزشی از معلمان، مدیریت ارتباطات و حمایت عاطفی-اجتماعی از دانش آموزان، زیرساخت اجرایی را فراهم می کنند. مدیران نیز با چشم اندازسازی، برنامه ریزی استراتژیک، تامین منابع، ایجاد فرهنگ سازمانی پشتیبان و نظارت مستمر، بستر نهادی لازم برای استقرار موفق این مدل را مهیا می سازند. بدون این پشتیبانی سازمانی، خطر تبدیل شدن آموزش تلفیقی به تجربه ای ناقص و ناعادلانه وجود دارد. در نهایت، موفقیت این رویکرد نیازمند نگاهی یکپارچه است که فناوری، روان شناسی یادگیری و مدیریت آموزشی را به هم پیوند می زند.

کلیدواژه ها:

آموزش تلفیقی ، سبک های یادگیری ، نقش معاونان آموزشی ، رهبری مدیران ، پشتیبانی سازمانی