نقش خودشفقت ورزی در گرایش به جراحی زیبایی

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش خودشفقت ورزی به عنوان عامل محافظتی در گرایش به جراحی زیبایی بود. این پژوهش به روش علی–مقایسه ای انجام شد. جامعه آماری شامل زنان متقاضی جراحی زیبایی مراجعه کننده به کلینیک های زیبایی شهر تبریز در سال ۱۴۰۴ بود. نمونه پژوهش شامل ۱۰۰ نفر، متشکل از ۵۰ زن متقاضی جراحی زیبایی و ۵۰ زن غیرمتقاضی، بود که به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از مقیاس خودشفقت ورزی نف استفاده شد. داده ها با استفاده از آمار توصیفی، تحلیل واریانس و رگرسیون تحلیل شدند. نتایج نشان داد که زنان متقاضی جراحی زیبایی در مقایسه با زنان غیرمتقاضی، سطح پایین تری از خودشفقت ورزی دارند و در مولفه های منفی آن، از جمله خودانتقادی، احساس انزوا و همانندسازی افراطی، نمرات بالاتری کسب کردند. همچنین، نتایج نشان داد که خودشفقت ورزی می تواند گرایش به جراحی زیبایی را به طور معناداری پیش بینی کند. بر این اساس، کاهش خودشفقت ورزی می تواند با افزایش خودانتقادی، شرم و نارضایتی از ظاهر همراه باشد و فرد را به سمت راهکارهای بیرونی مانند جراحی زیبایی سوق دهد. در مقابل، خودشفقت ورزی از طریق تنظیم هیجان، کاهش خودانتقادی و افزایش پذیرش خود، می تواند نقش محافظتی در برابر گرایش به جراحی زیبایی ایفا کند. یافته های پژوهش بر اهمیت ارزیابی خودشفقت ورزی پیش از جراحی زیبایی و طراحی مداخلات مبتنی بر تقویت خودشفقت ورزی تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

خودشفقت ورزی ، جراحی زیبایی ، تنظیم هیجان ، خودانتقادی ، تصویر بدن