پیش بینی اختلال اضطرابی در کودکان بر اساس میزان طلاق عاطفی والدین

هدف پژوهش حاضر، بررسی توان پیش بینی اختلال اضطرابی در کودکان بر اساس میزان طلاق عاطفی والدین بود. پژوهش از نوع توصیفی–همبستگی و به صورت پیش بین انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه کودکان مدارس ابتدایی شهر مشهد در سال تحصیلی ۱۴۰۴ بود که از میان آنان ۲۴۰ کودک به همراه یکی از والدینشان با روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه طلاق عاطفی و پرسشنامه اضطراب کودکان اسپنس استفاده شد. داده ها با استفاده از آمار توصیفی، ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون خطی ساده تحلیل شدند. نتایج نشان داد که بین طلاق عاطفی والدین و اضطراب کودکان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد و طلاق عاطفی والدین قادر است ۲۳ درصد از واریانس اضطراب کودکان را پیش بینی کند. همچنین نتایج رگرسیون نشان داد که طلاق عاطفی والدین اثر مستقیم و معناداری بر اضطراب کودکان دارد. بر اساس یافته ها می توان نتیجه گرفت که افزایش سردی عاطفی و کاهش صمیمیت در روابط والدین، با افزایش اضطراب در کودکان همراه است. بنابراین، توجه به کیفیت رابطه والدین و ارائه مداخلات پیشگیرانه در سطح خانواده می تواند در کاهش اضطراب کودکان موثر باشد.

کلیدواژه ها:

طلاق عاطفی ، اضطراب کودکان ، والدین ، خانواده ، مشهد