اثربخشی درمان شناختی رفتاری بر معنای زندگی زنان دچار دلزدگی زناشویی

دلزدگی زناشویی یکی از چالش های مهم روابط زوجین است که می تواند با کاهش سلامت روان و تضعیف معنای زندگی همراه باشد. ازاین رو، هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی درمان شناختی–رفتاری بر معنای زندگی زنان دچار دلزدگی زناشویی بود. پژوهش با رویکردی کاربردی و به روش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون و گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل زنان متاهل مراجعه کننده به کلینیک های مشاوره شهر تهران در سال ۱۴۰۴ بود که از میان آنان ۳۰ نفر به روش تصادفی ساده انتخاب و به طور مساوی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. گروه آزمایش طی هشت جلسه ۹۰ دقیقه ای درمان شناختی–رفتاری بر اساس پروتکل هازلت–استیونز (۲۰۰۳) مداخله دریافت کرد، در حالی که گروه کنترل هیچ گونه مداخله ای دریافت نکرد. ابزار پژوهش پرسشنامه معنای زندگی (MLQ) بود. داده ها با استفاده از آمار توصیفی و تحلیل کوواریانس (ANCOVA) تحلیل شدند. نتایج نشان داد که با کنترل اثر پیش آزمون، تفاوت میانگین نمره کل معنای زندگی بین دو گروه در مرحله پس آزمون معنادار است (F = ۲۶.۹۱، p = ۰.۰۰۱) و اندازه اثر به دست آمده (η² = ۰.۶۶) حاکی از اثر قوی درمان شناختی–رفتاری بر افزایش معنای زندگی زنان دچار دلزدگی زناشویی می باشد. بر این اساس، می توان نتیجه گرفت که درمان شناختی–رفتاری با اصلاح باورهای ناکارآمد، افزایش هدفمندی و بهبود پردازش های شناختی و هیجانی، نقش موثری در ارتقای معنای زندگی زنان دارد. این یافته ها می تواند مبنایی برای مداخلات روان شناختی و برنامه ریزی های مشاوره ای در حوزه خانواده و سلامت روان زنان قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

درمان شناختی–رفتاری ، معنای زندگی ، دلزدگی زناشویی ، زنان متاهل