تعامل استراتژیک دانشگاه، صنعت و جامعه با رویکرد توسعه دانش بنیان و رفع شکاف مهارتی

در عصر اقتصاد مبتنی بر دانش، توانمندی یک نظام برای تبدیل دانش تولید شده به ارزش اقتصادی و اجتماعی، تعیین کننده جایگاه رقابتی آن در سطح جهانی است. پژوهش حاضر با هدف تحلیل تعاملات استراتژیک میان سه رکن اصلی توسعه یعنی دانشگاه، صنعت و جامعه طراحی و تدوین شده است. مسئله اصلی این پژوهش، وجود یک گسست ساختاری و عملکردی میان خروجی های دانشگاهی و نیازهای عملیاتی بخش صنعت است که منجر به پدیده ای تحت عنوان «شکاف مهارتی» شده و مانع از شکوفایی اکوسیستم های دانش بنیان می گردد. روش شناسی این پژوهش با استفاده از رویکرد کیفی و تحلیل محتوای اسناد راهبردی و نظریه های توسعه، بر شناسایی موانع اصلی در مسیر این تعاملات تمرکز دارد. یافته های اولیه نشان می دهد که عدم وجود مکانیسم های مالیاتی و تشویقی برای همکاری های مشترک، جدایی میان برنامه های درسی دانشگاه با نیازهای روز صنعت، و همچنین ضعف در زیرساخت های انتقال فناوری از اصلی ترین عوامل ایجاد شکاف مهارتی و جلوگیری از رشد شرکت های دانش بنیان هستند. نتایج این پژوهش نشان می دهد که برای عبور از اقتصاد سنتی به اقتصاد دانش بنیان، نیاز به گذار از مدل های سنتی دانشگاهی به مدل «دانشگاه سوم» است که در آن تعامل با محیط پیرامون یک وظیفه، و نه یک فعالیت جانبی، تلقی می شود. راهبردهای پیشنهادی در این مقاله شامل ایجاد مراکز مشترک تحقیق و توسعه، اصلاح ساختار بازگشت صنعت به دانشگاه (صنعت گرایی در آموزش) و ایجاد پلتفرم های اشتراک گذاری دانش است که می تواند به طور مستقیم بر کاهش شکاف مهارتی و ارتقای بهره وری ملی اثرگذار باشد.

کلیدواژه ها:

تعامل استراتژیک ، مثلث دانشگاه-صنعت-جامعه ، توسعه دانش بنیان ، شکاف مهارتی ، انتقال فناوری