بررسی تاثیر روش های تدریس فعال بر پرورش خلاقیت دانش آموزان دوره ابتدایی

خلاقیت به عنوان یکی از اساسی ترین توانایی های شناختی انسان، نقش تعیین کننده ای در رشد فردی و اجتماعی دانش آموزان دارد. نظام های آموزشی پویا تلاش می کنند با بهره گیری از روش های تدریس فعال، زمینه شکوفایی این توانایی را فراهم سازند. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر دو روش تدریس فعال، شامل روش اکتشافی هدایت شده و روش حل مسئله، بر پرورش خلاقیت دانش آموزان دوره ابتدایی انجام شده است. در این مقاله ضمن تبیین مبانی نظری خلاقیت و معرفی دیدگاه های صاحب نظران، به مقایسه روش های فعال و سنتی تدریس پرداخته شده و نقش معلم به عنوان تسهیل گر فرآیند یادگیری مورد تاکید قرار گرفته است. نتایج مطالعات پیشین نشان می دهد که استفاده از روش های فعال، با افزایش مشارکت دانش آموزان، تقویت تفکر واگرا و ایجاد محیط یادگیری پویا، موجب رشد مولفه های خلاقیت از جمله سیالی، انعطاف پذیری، ابتکار و بسط می شود. بنابراین به کارگیری این روش ها در کلاس های درس ابتدایی می تواند گامی موثر در تربیت دانش آموزان خلاق و توانمند باشد.

کلیدواژه ها:

خلاقیت ، روش تدریس فعال ، روش اکتشافی ، حل مسئله ، تفکر واگرا ، دانش آموزان ابتدایی