ارزیابی عوامل موثر بر عملکرد مدیران آموزشی در مراکز آموزشی با دانش آموزان عقب مانده ذهنی

آموزش کودک عقب مانده ذهنی با آموزش کودک عادی تفاوت دارد. این تفاوت در آنجا نهفته است که در مورد کودک عقب مانده بر مهارت های ذهنی و نظری تاکید نمی شود و بیشتر بر رشد شخصیت و کفایت در زمینه های اجتماعی و شغلی تاکید می شود. کودکان عقب مانده ذهنی در زمینه های نظری خواندن، نوشتن، حساب، علوم، علوم اجتماعی نمی توانند به درجات مهارت و دانش کودکان عادی دست یابند. با وجود این می توانند بیاموزند که خود را با جامعه سازگار و متعادل کنند و در یک شغل، که به مهارت نیاز نداشته باشد یا مناسب افراد نیمه ماهر باشد، شایستگی نشان دهند. کمیسیون تعیین سیاست های آموزشی و پرورش چهار هدف عمده آموزش و پرورش را به شرح ذیل بیان کرده است. ۱ هدف های خودشناسی ۲ هدف های روابط انسانی ۳ هدف های کفایت اقتصادی ۴ هدف های مسئولیت اجتماعی به طور کلی این اهداف هم برای کودکان عقب مانده و هم برای کودکان عادی به کار می روند. امروزه در جهان، عقیده بهداشت برای همه جنبه عمومیت یافته و به طور مکرر از شعارهای بهداشتی صحبت به میان آمده است اما متاسفانه، عملا با افزایش روزافزون بسیاری از انواع مشکلات بهداشتی از جمله عقب ماندگی های ذهنی در جوامع مختلف مواجه هستیم. موضوع عقب ماندگی های ذهنی در تمام ادوار تاریخ و در تمام جوامع و نیز در تمام طبقات مطرح بوده است اما انسان شناخت چندانی از آن نداشته است. اگر تعداد افراد عقب مانده ذهنی ۳% کل جمعیت هر جامعه را تشکیل دهد، اهمیت موضوع به خوبی روشن خواهد شد.

کلیدواژه ها:

عقب ماندگی ذهنی ، مدیریت ، سرپرستی ، هدایت و انگیزش