جایگاه نظریه های یادگیری در نظام آموزش و پرورش

تحقیق حاضر به روش توصیفی – تحلیلی و با بررسی منابع کتابخانه ای به بررسی جایگاه نظریه های یادگیری در نظام آموزش و پرورش پرداخته است. تربیت به هرطریق که صورت گیرد بر پایه یادگیری خواهد بود. براین اساس وقتی معلم به دنبال آن است تا دریابد که موضوع خاصی را چگونه باید تدریس کرد، ناگزیر است که به روانشناسی یادگیری و نظریه های آن مراجعه کند و نحوه یادگیری هر یک از مخاطبان را مورد مطالعه قرار دهد. در واقع، الگوهای تدریس، الگوهای یادگیری هستند و ما ضمن یاری شاگردان در کسب اطلاعات، نظریه ها، مهارت ها، ارزش ها و شیوه های تفکر و راه های نشان دادن خود، به آنها نحوه یادگیری را نیز می آموزیم. از آنجا که تدریس به منظور تسهیل یادگیری انجام می شود و هریک از هدف های آموزشی معرف نوع خاصی از انواع یادگیری است بنابر این ضروری است که معلمان در تمام مراحل تدریس خود به یافته های روانشناسی یادگیری مراجعه و بر اساس قوانین و نظریه های یادگیری به منظور بهبود فعالیت های تدریس تصمیمات متناسب و منطقی اتخاذ کنند. نظریه ها ضمن هدایت روش های تدریس، معلمان را با سودمندی و کاربردی بودن روش به کار گرفته شده آشنا می سازد. نکته قابل توجه این است که هر یک از نظریه های یادگیری بر جنبه خاصی از یادگیری تایید بیشتری ورزیده و جنبه های دیگر آن را کمتر مورد توجه قرار داده است. تا کنون نظریه های واحدی نتوانسته است تصویر جامع و کاملی از تمامیت یادگیری انسان ارائه دهد.

کلیدواژه ها:

آموزش و پرورش ، نظریه های یادگیری ، دانش آموزان