مفهوم یادگیری از طریق مشاهده در فرایند یاددهی یادگیری دانش آموزان

تحقیق حاضر به روش توصیفی – تحلیلی و با بررسی منابع کتابخانه ای به بررسی مفهوم یادگیری از طریق مشاهده در فرایند یاددهی یادگیری دانش آموزان پرداخته است. بسیاری از دانش ها، مهارت ها و گرایش ها از طریق مشاهده و تقلید آموخته می شوند. در این نوع یادگیری الگوهایی همچون رفتار مربیان رانندگی و افرادی با خصلت های پسندیده اجتماعی، رفتار ما را هدایت می کنند و سبب تغییر رفتار و یادگیری می شوند. یادگیری از طریق مشاهده را می توان بر اساس نظریه یادگیری اجتماعی، بررسی کرد. باندورا یادگیری از طریق مشاهده را به چهار مرحله تقسیم می کند: ۱. مرحله توجه به رفتارهای الگو (توجه): نخستین مرحله و در واقع اگر یادگیرنده به رفتار الگو توجه نکند، یادگیری مشاهده ای آغاز نمی شود. ۲. مرحله به یاد سپاری رفتارهای مشاهده شده: دو عامل توجه به عملکرد و بازنمایی نمادی آن عملکرد در حافظه دراز مدت مهم است. بازنمایی به دو صورت تجسمی و کلامی است. ۳. مرحله بازآفرینی: تبدیل رمزهای کلامی و تجسمی در حافظه به اعمال آشکار است و عملکرد مورد ارزیابی قرار می گیرد. ۴. مرحله انگیزشی: تشویق و تنبیه، نقش مهمی در انگیزش ایفاء می کنند. یادگیری از طریق مشاهده فرآیندی است که در آن فرد با نظارت بر رفتار و فعالیت های دیگران، مهارت ها و دانش جدیدی را کسب می کند. این نوع یادگیری به ویژه در زمینه های آموزشی اهمیت ویژه ای دارد، زیرا می تواند به تسریع رشد تحصیلی دانش آموزان کمک کند. در این فرآیند، دانش آموزان با مشاهده معلمان، هم سالان و حتی رسانه های آموزشی، الگوهای رفتاری و استراتژی های حل مسئله را یاد می گیرند.

کلیدواژه ها:

فرایند یاددهی یادگیری ، یادگیری ، مشاهده ، دانش آموزان