یادگیری دانش آموزان در روش تدریس حل مسئله در فرآیند آموزش

مسئله نگری یک جریان منطقی؛ فکری است که انسان در تمام مراحل رشد و متناسب با میزان رشد از آن برخوردار است. از طریق این جریان فکری انسان روابط تازه ای بین پدیده های مورد مشاهده خود کشف می کند. تحقیق حاضر به روش توصیفی – تحلیلی و با بررسی منابع کتابخانه ای به بررسی یادگیری دانش آموزان در روش تدریس حل مسئله در فرآیند آموزش پرداخته است. روش تدریس به شیوه حل مسئله یکی از رویکردهای نوین آموزشی است که بر تقویت مهارت های تفکر انتقادی، تحلیل مشکلات و حل مسئله تاکید دارد. آموزش به شیوه حل مسئله می تواند تاثیرات مثبت بلندمدتی بر عملکرد تحصیلی دانش آموزان داشته باشد. این روش نه تنها به بهبود مهارت های فکری و حل مسئله کمک می کند، بلکه دانش آموزان را برای یادگیری مستقل و مواجهه با چالش های آینده آماده می سازد. در این الگو معلم تنها منبع اطلاعات نیست و کتاب درسی نیز تنها منبع و وسیله آموزشی به حساب نمی آید. نیروهای انسانی دیگر؛ کتابخانه؛ آزمایشگاه؛ فیلم؛ موزه؛ محیط واقعی زندگی همه می تواند منبع دریافت اطلاعات باشد. محیط آموزشی نیز تنها منحصر به محیط مدرسه نیست. در همه جا و همه مکان ها ممکن است آموزش صورت گیرد. کوه؛ جامعه؛ کارخانه؛ جنگل همه مکان کسب اطلاعات و محیط آموزشی به حساب می آیند. فعالیت ها در خارج از کلاس درس انجام می شوند.

کلیدواژه ها:

روش تدریس ، آموزش ، دانش آموزان ، عملکرد تحصیلی