بررسی الگوهای موثر تدریس در نظام آموزش و پرورش

تحقیق حاضر به روش توصیفی – تحلیلی و با بررسی منابع کتابخانه ای به بررسی الگوهای موثر تدریس در نظام آموزش و پرورش پرداخته است. تدریس یا آموختن به آن بخش از پویندگی (فعالیت)های آموزشی که با حضور معلم در کلاس درس رخ می دهد نام نهاده می شود. تدریس بخشی از روند آموزش و پرورش است که یک رشته کردارهای به سامان و از پیش برنامه ریزی شده را در برمی گیرد و هدفش پیدایش شرایط دلخواه یادگیری از سوی معلم است. به آن بخش از کردارهای آموزشی که از سوی رسانه ها و بدون حضور و تعامل معلم با فراگیران رخ می دهد، تدریس گفته نمی شود و آموزش و پرورش معنایی بسیار گسترده تر از تدریس دارد. در دهه های گذشته روش ها و الگوهای جدیدی برای تدریس پدید آمده است که کارایی و بازده بسیار بیشتری از روش های سنتی تدریس دارد و در پرورش اندیشیدن و روحیه دانش آموز ردپای بسیار خوبی بر جای می گذارد. برخی از این روش های نوین عبارتند از: یادگیری تفکر به شیوه استقرایی، دریافت یافته های (مفهوم)، الگوی استقرایی کلمه-تصویر، کاوشگری دانشی و ورزیدگی آموزی در کاوشگری، بدیعه پردازی، یادگیری از عرضه مطالب (پیش سازمان دهنده)، یاران در یادگیری، بررسی ارزش ها (ایفای نقش و آموزش خط مشی عمومی)، تدریس غیر مستقیم، توسعه مفهوم مثبت از خویشتن، یادگیری از شبیه سازها و …

کلیدواژه ها:

الگوهای تدریس ، نظام آموزش و پرورش ، دانش آموزان