آموزش دانش آموزان با توجه به مولفه های حیطه روانی – حرکتی بلوم در نظام آموزش و پرورش

تحقیق حاضر به روش توصیفی – تحلیلی و با بررسی منابع کتابخانه ای به بررسی آموزش دانش آموزان با توجه به مولفه های حیطه روانی – حرکتی بلوم در نظام آموزش و پرورش پرداخته است. حوزه روانی – حرکتی (psychomotor domain)، به زمینه مهارت های حرکتی یا فعالیت های بدنی ارتباط دارد. یادگیری و هدف های آموزشی در حیطه روانی – حرکتی آمیخته با یادگیری در حیطه شناختی و عاطفی بوده و قابل تفکیک از آن نیست. برای کسب مهارت های عملی تا سطح تسلط، به گذرانیدن پنج مرحله نیاز خواهد بود، که عبارتند از: مشاهده و تقلید، اجرای عمل بدون کمک، دقت در عمل، هماهنگی حرکات و عادی شدن عمل. تفاوت عمده هدف های این حوزه با هدف های حوزه شناختی در این است که هدف های حوزه شناختی صرفا به فعالیت های ذهنی ختم می شوند اما هدف های حوزه روانی - حرکتی هم به فعالیت های ذهنی و عاطفی و هم به فعالیت های جسمی نیاز دارند. کاربرد هدف های حوزه روانی - حرکتی نیز مانند حوزه عاطفی به اندازه کاربرد حوزه شناختی شهرت نیافته است. الگوی عمومی آموزش را می توان برای طرح ریزی مراحل مختلف فعالیت های آموزشی در تمام سطوح تحصیلی، از ابتدایی تا دانشگاه و در همه موضوع های درسی، از زبان گرفته تا علوم، هنر، ریاضی و... به کار بست؛ به همین دلیل این الگو را عمومی نامیده اند. معروف ترین الگو برای تدریس، الگوی عمومی تدریس است. این الگو نخستین بار توسط رابرت گلیزر در سال ۱۹۶۱ مطرح شد و بعدها افراد دیگری از جمله راجرز رابینسون در سال ۱۹۷۱، تغییراتی در آن به وجود آورد. این الگو در عین سادگی، فرایند تدریس را به خوبی توصیف می کند و به معلم در سازمان دادن فرایند عمومی تدریس کمک می نماید.

کلیدواژه ها:

مولفه های حیطه روانی – حرکتی بلوم ، دانش آموزان ، نظام آموزش و پرورش