کاربرد یادگیری از طریق شناخت در تعلیم و تربیت دانش آموزان

خوشبختانه با ارتقاء سطح علمی و فرهنگی جامعه، متخصصان تعلیم و تربیت با در اختیار گذاشتن حاصل یافته های علم روانشناسی و مشاوره و اصول و قوانین آن، تلاش کرده اند در طرح ریزی برنامه های آموزشی و انتخاب معلمان در امر تدریس؛ شکوفایی استعدادهای بالقوه دانش آموزان و ایجاد انگیزه تحصیلی دانش آموزان هرچه بیشتر مفید و موثر باشند. آنان در یافته های خود، بر مباحثی چون رشد، خصوصیات روانی، عاطفی، اجتماعی و جسمانی کودکان و نوجوانان، روش ها و هدف های آموزشی، روش های ایجاد انگیزه و استعدادها و علایق دانش آموزان تاکید دارند. و از آنجاکه معلمان اوقات بیشتری را با دانش آموزان می گذرانند، بهتر از سایر کارکنان مدرسه و زودتر از آنان می توانند به دانش آموزان کمک کنند. تحقیق حاضر به روش توصیفی – تحلیلی و با بررسی منابع کتابخانه ای به بررسی کاربرد یادگیری از طریق شناخت در تعلیم و تربیت دانش آموزان پرداخته است. برخی روان شناسان و متخصصان تعلیم و تربیت معتقدند که نظریه های رفتاری مانند یادگیری واکنشی، مجاورتی و شرطی شدن فعال، هرچند در توصیف ارتباطات محرک-پاسخ کاربرد دارند، اما برای تحلیل روند یادگیری انسان که مبتنی بر فرایندهای شناختی، منطقی و عقلانی است، کافی نیستند. یادگیری شناختی فراتر از واکنش های ساده است و مستلزم بینش، تفکر، استدلال و به کارگیری منطق قیاسی و استقرایی است.

کلیدواژه ها:

تعلیم و تربیت ، یادگیری از طریق شناخت ، فرایند یاددهی یادگیری