بررسی و تحلیل روش حفظ و تکرار در آموزش دانش آموزان

روش تدریس یکی از مهم ترین جنبه های مربوط به آموزش و یادگیری است. اهمیت روش تدریس معلم یا استاد در آن است که تعیین کننده فعالیت ها، ابزارها و زمانبندی مورد نیاز برای آموزش یک مبحث است. انتخاب روش های مناسب برای تدریس برای هر پایه و هر درس، تاثیر فوق العاده ای بر روی کیفیت تدریس معلم و میزان یادگیری دانش آموزان دارد. روش تدریس در واقع مجموعه ای از اصول، فعالیت های آموزشی و روش های مدیریتی است که معلم برای دستیابی به اهداف یاددهی-یادگیری در کلاس درس خود به کار می گیرد. تحقیق حاضر به روش توصیفی – تحلیلی و با بررسی منابع کتابخانه ای به بررسی و تحلیل روش حفظ و تکرار در آموزش دانش آموزان پرداخته است. در این روش، به حافظه سپردن مطالب و تکرار و پس دادن آن مهم ترین کار به شمار می رود. در این روش، تدریس عبارت است از ارائه مفاهیم به صورت شفاهی یا کتبی از طرف معلم و تکرار و حفظ کردن و پس دادن آن توسط شاگردان. اغلب پاداش و تنبیه از عوامل ایجاد انگیزه در این روش است، به ویژه ترس از امتحان از وسایل مهم تحریک یادگیری شاگردان محسوب می شود. ارزشیابی در این روش تنها به منظور سنجش حافظه و میزان تسلط شاگردان بر محتوا صورت می گیرد. معلم بعد از انتخاب محتوا و قبل از تعیین وسیله، باید خط مشی و روش مناسب تدریس خود را انتخاب کند. «به مجموعه تدابیر منظمی که معلم برای رسیدن به هدف، با توجه به شرایط و امکانات، اتخاذ می کند روش تدریس می گویند.» معلم بدون شناخت روش های مختلف تدریس، هرگز قادر به انتخاب صحیح آن نخواهد بود. زمان یگانه معیار انتخاب یا طرد یک روش نیست. هر روش در یک موقعیت خاص و با محتوا و شاگردانی خاص ممکن است کارایی خاصی داشته باشد.

کلیدواژه ها:

روش حفظ و تکرار ، آموزش و پرورش ، دانش آموزان