بهبود مدیریت کلاس معلم نوخدمت پایه اول از طریق مربی گری حرفه ای: یک مطالعه اقدام پژوهی در مدرسه ابتدایی پروین

این پژوهش با رویکرد کیفی و روش اقدام پژوهی، به بررسی بهبود مدیریت کلاس یک معلم نوخدمت پایه اول ابتدایی با ۲۳ دانش آموز در نیمسال اول سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۵ می پردازد. مسئله اصلی، کاهش زمان مفید تدریس و افزایش تنش هیجانی معلم در نتیجه مدیریت واکنشی کلاس بود. داده ها از طریق مشاهده ساختاریافته (۶ جلسه ۴۵ دقیقه ای پیش و ۶ جلسه پس از مداخله)، چک لیست زمان سنجی رفتار، یادداشت های میدانی و مصاحبه نیمه ساختاریافته گردآوری شد. مداخلات شامل: (۱) بازآرایی فیزیکی کلاس، (۲) الگودهی تدریس غیرکلامی، (۳) استقرار علائم قراردادی رفتاری، و (۴) طراحی نظام تقویت مبتنی بر مرجعیت معلم بود. نتایج نشان داد میانگین زمان مفید تدریس از ۱۹ دقیقه به ۳۷ دقیقه افزایش یافت. دفعات تذکر کلامی از میانگین ۱۴ بار در هر جلسه به ۲ بار کاهش یافت. تحلیل کیفی نیز حاکی از افزایش خودنظم جویی و کاهش اضطراب حرفه ای معلم بود. یافته ها نشان می دهد مربی گری مبتنی بر مشاهده و بازخورد می تواند در تثبیت هویت حرفه ای معلمان نوخدمت موثر باشد.

کلیدواژه ها:

اقدام پژوهی ، مدیریت کلاس ، مربی گری حرفه ای ، معلم نوخدمت ، پایه اول ابتدایی