پیش بینی کیفیت زندگی بر اساس هوش معنوی و تاب آوری در دانشجویان ورزشکار دانشگاه آزاد اسلامی

هدف: با توجه به اهمیت سلامت روان در محیط های آموزشی، پژوهش حاضر با هدف پیش بینی کیفیت زندگی دانشجویان ورزشکار بر اساس هوش معنوی و تاب آوری در دانشگاه آزاد اسلامی واحد بوئین زهرا انجام شد. روش: روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری را کلیه دانشجویان شاغل به تحصیل در دانشگاه آزاد اسلامی واحد بوئین زهرا در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۱ تشکیل دادند. از این میان، نمونه ای به حجم ۲۰۰ نفر (۱۱۰ دختر و ۹۰ پسر) به روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها پرسشنامه هوش معنوی کینگ (۲۰۰۸)، مقیاس تاب آوری کانر و دیویدسون (۲۰۰۳) و فرم کوتاه پرسشنامه کیفیت زندگی سازمان جهانی بهداشت (۱۹۹۶) استفاده شد. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه تحلیل گردیدند. نتایج: یافته های حاصل از تحلیل رگرسیون چندگانه نشان داد که هوش معنوی و تاب آوری در مجموع ۳۸ درصد از واریانس کیفیت زندگی دانشجویان را تبیین می کنند. همچنین بررسی ضرایب رگرسیون نشان داد که هر دو متغیر هوش معنوی و تاب آوری (۰۰۱/۰ P< ۸۰/۴ t= ۴۲/۰ β=) پیش بینی کننده های معنادار کیفیت زندگی هستند. با این حال، با توجه به مقادیر بتا، تاب آوری سهم بیشتری نسبت به هوش معنوی در پیش بینی کیفیت زندگی دانشجویان دارد. نتیجه گیری: با توجه به نتایج حاصل از این پژوهش، هوش معنوی و به ویژه تاب آوری، نقش کلیدی در بهبود کیفیت زندگی دانشجویان ورزشکار ایفا می کنند. تقویت این مولفه ها از طریق کارگاه های آموزشی می تواند به عنوان راهکاری موثر برای ارتقای سلامت روان و کیفیت زندگی در محیط های دانشگاهی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

هوش معنوی ، تاب آوری ، کیفیت زندگی ، دانشجویان ورزشکار