بازطراحی آموزش زبان عربی در دوره متوسطه با تاکید بر رویکرد معنا محور و تقویت فهم متون دینی

آموزش زبان عربی در نظام آموزشی ایران به دلیل پیوند عمیق آن با متون دینی و فرهنگی از اهمیت ویژه ای برخوردار است. این زبان ابزار اصلی فهم قرآن کریم، احادیث نبوی و بسیاری از منابع علمی و دینی جهان اسلام محسوب می شود. با وجود این اهمیت، شواهد آموزشی نشان می دهد که بسیاری از دانش آموزان در یادگیری زبان عربی و به ویژه در فهم متون عربی با مشکلات قابل توجهی روبه رو هستند. یکی از مهم ترین دلایل این مسئله، غلبه روش های سنتی تدریس در کلاس های درس است؛ روش هایی که عمدتا بر حفظ قواعد دستوری و ترجمه واژگان تمرکز دارند و کمتر به درک معنا، تحلیل متن و مشارکت فعال دانش آموزان توجه می کنند. در سال های اخیر نظریه های جدید آموزش زبان بر رویکرد معنا محور، یادگیری فعال و آموزش زبان در بستر متن تاکید کرده اند. هدف این مقاله بررسی چالش های آموزش زبان عربی در دوره متوسطه و ارائه چارچوبی برای بهبود کیفیت تدریس با بهره گیری از رویکرد معنا محور است. روش پژوهش در این مطالعه توصیفی تحلیلی است و داده های مورد نیاز از طریق بررسی منابع علمی و تحلیل مطالعات مرتبط با آموزش زبان دوم گردآوری شده است. نتایج پژوهش نشان می دهد که استفاده از روش های تدریس فعال، آموزش واژگان در بستر متن، تقویت مهارت خواندن و ایجاد ارتباط میان مفاهیم دینی و زندگی روزمره دانش آموزان می تواند موجب بهبود کیفیت یادگیری زبان عربی شود.

کلیدواژه ها:

آموزش زبان عربی ، آموزش متوسطه ، متون دینی ، رویکرد معنا محور ، یادگیری فعال ، فهم متن