تاثیر یادگیری هیجانی اجتماعی بر انگیزش تحصیلی دانش آموزان

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش یادگیری هیجانی–اجتماعی در ارتقای انگیزش تحصیلی دانش آموزان بر اساس مرور و تحلیل منابع علمی داخلی و خارجی است. نتایج نشان می دهد که برنامه های یادگیری هیجانی–اجتماعی تاثیر قابل توجهی بر افزایش انگیزش کلی دانش آموزان داشته و موجب تقویت ابعاد مختلف آن شامل انگیزش درونی، انگیزش بیرونی مثبت و کاهش بی انگیزگی می شود. مرور مطالعات نشان داد که SEL از طریق سازوکارهای روان شناختی نظیر تقویت خودآگاهی، مدیریت هیجان، مهارت های ارتباطی و احساس شایستگی، نیازهای بنیادی روان شناختی را ارضا کرده و بدین ترتیب انگیزش پایدار و خودتعیین شده را افزایش می دهد. همچنین شواهد متعدد حاکی از نقش میانجی خودکارآمدی تحصیلی در این رابطه است؛ به گونه ای که ارتقای مهارت های هیجانی–اجتماعی موجب افزایش احساس توانمندی و کنترل بر یادگیری شده و انگیزش را تقویت می کند. یافته های پژوهش های داخلی نیز همسو با مطالعات جهانی، نشان دهنده تاثیر مثبت آموزش مهارت های هیجانی–اجتماعی بر علاقه به درس، نگرش مثبت نسبت به مدرسه و انگیزش پیشرفت هستند. بر اساس این نتایج، یادگیری هیجانی–اجتماعی می تواند به عنوان رویکردی موثر و چندبعدی برای بهبود انگیزش تحصیلی و ارتقای کیفیت یادگیری در مدارس مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

یادگیری هیجانی–اجتماعی ، انگیزش تحصیلی ، انگیزش درونی ، انگیزش بیرونی ، خودکارآمدی تحصیلی ، بی انگیزگی ، مهارت های هیجانی–اجتماعی