بررسی اثربخشی روش بارش مغزی بر اختلال دیکته نویسی و سازگاری اجتماعی دانش آموزان پسر پایه ششم ابتدایی شهر فیروزآباد

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی روش بارش مغزی بر کاهش اختلال دیکته نویسی و بهبود سازگاری اجتماعی دانش آموزان پسر پایه ششم ابتدایی شهر فیروزآباد انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان پسر دارای اختلال دیکته نویسی در سال تحصیلی ۱۴۰۲–۱۴۰۳ بود که از میان آنان ۳۰ نفر به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه (هر گروه ۱۵ نفر) جایگزین شدند. ابزارهای پژوهش شامل چک لیست شناسایی اختلال دیکته نویسی و پرسشنامه سازگاری اجتماعی بود. گروه آزمایش طی ۸ جلسه آموزشی مبتنی بر روش بارش مغزی آموزش دید، در حالی که گروه گواه مداخله ای دریافت نکرد. داده ها با استفاده از تحلیل واریانس چندمتغیره تحلیل شدند. نتایج نشان داد که بارش مغزی تاثیر معناداری بر کاهش اختلال دیکته نویسی و افزایش سازگاری اجتماعی دارد (۰/۰۵>p) بنابراین، استفاده از روش های فعال یادگیری به ویژه بارش مغزی می تواند در بهبود عملکرد تحصیلی و اجتماعی دانش آموزان موثر باشد.

کلیدواژه ها:

بارش مغزی ، اختلال دیکته نویسی ، سازگاری اجتماعی ، دانش آموزان ابتدایی