بررسی نقش یادگیری خلاق در ارتقای پیشرفت تحصیلی و شاخصهای انگیزشی دانش آموزان

هدف از نوشتار حاضر تبیین و تحلیل نظری اثرات یادگیری خلاق بر مولفه های پیشرفت تحصیلی، خودکارآمدی و انگیزش درونی دانش آموزان است. با توجه به تحولات بنیادین در نظام های آموزشی ضرورت انتقال از الگوهای سنتی حافظه محور به سمت رویکردهای فعال و خلاق بیش از پیش احساس می شود. این مطالعه با رویکردی توصیفی-تحلیلی و با استناد به منابع معتبر کتابخانه ای و نظریات ساختن گرایی به واکاوی چگونگی تاثیرگذاری شیوه های نوین تدریس بر بهبود عملکرد همه جانبه دانش آموزان می پردازد. فرآیند تحلیل بر مبنای مولفه های تفکر واگر، باورهای خودکارآمدی و مکانیسم های انگیزش درونی تنظیم شده است. یافته های حاصل از این بررسی نشان می دهد که یادگیری خلاق از طریق تقویت مهارت های حل مسئله و ایجاد فضای آموزشی باز، نه تنها منجر به ارتقای سطح درک عمیق دروس پایه می گردد بلکه باورهای فردی دانش آموز نسبت به توانمندی های خویش را بهبود بخشیده و اشتیاق ذاتی برای یادگیری را جایگزین فشارهای بیرونی می کند. در بخش بحث و نتیجه گیری، بر این نکته تاکید شده است که ادغام الگوهای خلاقیت در ساختار برنامه درسی، یک انتخاب فرعی نیست بلکه ضرورتی راهبردی برای جلوگیری از فرسودگی تحصیلی و تربیت نیروی انسانی کارآمد است. نهایتا پیشنهاد می گردد برنامه ریزان آموزشی با بازنگری در روش های ارزشیابی و تاکید بر فرآیند یادگیری به جای صرف نتیجه، بستر لازم را برای شکوفایی تفکر واگرا در مدارس فراهم سازند.

کلیدواژه ها:

یادگیری خلاق ، پیشرفت تحصیلی ، خودکارآمدی ، انگیزش درونی ، تفکر واگرا