اثربخشی مشاوره فردی با رویکرد راه حل محور بر افزایش انگیزه به یادگیری و خودکارآمدی دانش آموزان پایه چهارم ابتدایی

مقدمه انگیزه یادگیری و خودکارآمدی از متغیرهای کلیدی در موفقیت تحصیلی دوران ابتدایی هستند. پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی مشاوره فردی با رویکرد راه حل محور بر افزایش انگیزه یادگیری و خودکارآمدی دانش آموزان دختر پایه چهارم ابتدایی انجام شد. روش شناسی: این پژوهش کاربردی و به روش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل اجرا شد. جامعه آماری شامل دانش آموزان دختر پایه چهارم ابتدایی شهر قائن در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ بود. با استفاده از نمونه گیری تصادفی خوشه ای دو مدرسه و از هر مدرسه یک کلاس انتخاب و در نهایت ۴۰ دانش آموز به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۲۰ نفر) و کنترل (۲۰ نفر) جای د هی شدند. گروه آزمایش طی ۹ جلسه ۶۰ دقیقه ای تحت مشاوره فردی راه حل محور بر اساس مدل های والتر و پلر، ۲۰۰۰؛ موده ۲۰۰۰، لیپچیک ۲۰۰۲؛ نلسون و توماس (۲۰۰۷) قرار گرفت. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه انگیزه یادگیری توان و همکاران (۲۰۰۵) و مقیاس خودکارآمدی شرر و همکاران (۱۹۸۲) بود. داده ها با آزمون تحلیل کوواریانس در نرم افزار SPSS تحلیل شدند. یافته ها: نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که پس از کنترل اثرات پیش آزمون تفاوت معناداری میان میانگین نمرات پس آزمون گروه های آزمایش و کنترل در متغیرهای انگیزه یادگیری و خودکارآمدی وجود دارد. به عبارتی مشاوره فردی با رویکرد راه حل محور بر افزایش انگیزه یادگیری و خودکارآمدی دانش آموزان به طور معناداری تاثیرگذار بوده است. نتیجه گیری: بر اساس یافته ها مداخله مشاوره ای با تمرکز بر توانمندی ها و راه حل ها رویکرد راه حل محور می تواند به عنوان یک روش مداخله ای کارآمد در مراکز مشاوره مدارس برای بهبود انگیزه تحصیلی و باورهای خودکارآمدی دانش آموزان مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

انگیزه یادگیری ، خودکارآمدی ، مشاوره فردی ، راه حل محور ، دانش آموزان ابتدایی