کاربرد روشهای عصب روانشناسی در توسعه ره یافتهای شخصی سازی شده برای اتیسم یک مرور ادبیات و بررسی فرصتها و محدودیت های اخلاقی

اختلال طیف اوتیسم (ASD) می تواند باعث دشواری کودکان در پردازش زبان و تعاملات اجتماعی شود و کیفیت زندگی روزمره آنان را تحت تاثیر قرار دهد. این مقاله با هدف بررسی کاربرد روشهای عصب روان شناختی در توسعه مداخلات شخصی سازی شده برای کودکان ۱۰ تا ۱۵ ساله با ASD یک مرور نظام مند از مطالعات اخیر ارائه می دهد. ابزارهای EEG و MRI نقش کلیدی در شناسایی نواحی مغزی مرتبط با پردازش زبان و تعاملات اجتماعی دارند و تحریک مغناطیسی فراجمجمه ای (TMS) امکان مداخلات غیرتهاجمی و هدفمند را فراهم می کند. مرور ادبیات نشان داد که ترکیب چندابزاره می تواند تصویر جامع تری از عملکرد مغزی ارائه دهد و مسیر طراحی مداخلات شخصی سازی شده را روشن تر سازد. با توجه به محدودیت های فعلی، پژوهش های آینده باید بر محدوده سنی مشخص، ترکیب ابزارها، مطالعات طولی، توجه به مهارت های اجتماعی و رعایت ملاحظات اخلاقی تمرکز کند. این چارچوب می تواند به توسعه برنامه های علمی هدفمند و قابل اعتماد برای بهبود تعاملات اجتماعی و پردازش زبان در کودکان با ASD کمک کند.

کلیدواژه ها:

اوتیسم ، TMS ، MRI ، EEG ، رمزگشایی کلمات ، پردازش زبان ، نواحی مغزی