تجربه زیستی معلمان دوره ابتدایی از به کارگیری هوش مصنوعی در فرایند تدریس و یادگیری

ورود هوش مصنوعی به نظام آموزش ابتدایی پارادایم جدیدی است که نیازمند واکاوی تجربی، به ویژه در بافت های جغرافیایی در حال توسعه است. پژوهش حاضر با هدف درک عمیق تجربه زیستی معلمان ابتدایی از به کارگیری ابزارهای هوش مصنوعی در فرایند تدریس و یادگیری در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ در شهر ایذه انجام شد. این مطالعه با رویکردی کیفی و مبتنی بر روش پدیدارشناسی داده های خود را از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته با ۱۵ نفر از معلمان ابتدایی که به روش هدفمند انتخاب شده بودند گردآوری کرد. یافته های پژوهش نشان دهنده یک تجربه دوگانه و چالش برانگیز بود؛ از یک سو معلمان نسبت به تغییرات فناورانه و شکاف دیجیتال احساس اضطراب و ناکارآمدی داشتند و از سوی دیگر پتانسیل های هوش مصنوعی در کاهش بار اداری، شخصی سازی محتوای آموزشی و افزایش انگیزه دانش آموزان را به رسمیت می شناختند. مضامین استخراج شده شامل «ابهام فناورانه در بستر کلاس های درس»، «بازتعریف نقش معلم از انتقال دهنده به تسهیلگر» و «موانع زیرساختی و مهارتی» بود. تحلیل ها نشان داد که معلمان هوش مصنوعی را نه به عنوان جایگزین بلکه به عنوان یک «دستیار پیچیده» درک می کنند که استفاده از آن نیازمند سواد دیجیتال بالا و مدیریت تعاملات عاطفی است. نتیجه گیری می شود که پیاده سازی هوش مصنوعی در مدارس ایذه بیش از آنکه چالشی فنی باشد، مسئله ای فرهنگی تربیتی است. برای دستیابی به پیامدهای آموزشی مثبت، سیاست گذاران باید از رویکردهای یکسان نگر فاصله گرفته و بر توسعه حرفه ای معلمان مبتنی بر واقعیت های زیست بوم محلی، محدودیت های زبانی و تفاوت های منابع تاکید کنند. این پژوهش تاکید دارد که تقویت عاملیت معلم در عصر هوش مصنوعی کلید گذار موفق از آموزش سنتی به آموزش هوشمند است.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، آموزش ابتدایی ، تجربه زیستی ، پدیدارشناسی