اثر بخشی مداخله حمایتی گروهی مبتنی بر روانشناسی مثبت نگر برای افزایش تاب آوری و امید به زندگی و کاهش رفتارهای پرخطر در نوجوانان در معرض خطر

نوجوانان در معرض خطر به دلیل مواجهه همزمان با چالش های روانشناختی خانوادگی و اجتماعی بیش از سایر گروه ها در معرض افت سلامت روان و بروز رفتارهای پرخطر قرار دارند. رویکردهای سنتی مبتنی بر آسیب کمتر توانسته اند به توانمندسازی پایدار این گروه منجر شوند. هدف پژوهش حاضر بررسی اثر بخشی مداخله حمایتی مبتنی بر روانشناسی مثبت نگر در چارچوب مددکاری اجتماعی برای نوجوانان در معرض خطر است. این پژوهش با استفاده از طرح شبه آزمایشی پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل انجام شد. جامعه پژوهش شامل نوجوانان ۱۵ تا ۱۸ سال در معرض خطر بود که به روش در دسترس انتخاب و به دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند. مداخله حمایتی در قالب یک برنامه گروهی ۸ جلسه ای مبتنی بر مولفه های روانشناسی مثبت نگر شامل تقویت امید، تاب آوری، خودکارآمدی و شناسایی نقاط قوت فردی اجرا شد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه تاب آوری، امید به زندگی و نگرش به رفتارهای پرخطر بود. یافته ها نشان داد مداخله حمایتی موجب افزایش معنادار تاب آوری و امید به زندگی و کاهش نگرش مثبت نسبت به رفتارهای پرخطر در نوجوانان گروه آزمایش شده است (p<۰.۰۰۱). نتایج حاکی از اثر بخشی رویکرد تلفیقی روانشناسی مثبت نگر و مددکاری اجتماعی در ارتقای سلامت روان نوجوانان در معرض خطر است.

کلیدواژه ها:

روانشناسی مثبت نگر ، مددکاری اجتماعی ، مداخلات حمایتی ، نوجوانان در معرض خطر ، تاب آوری