خانواده درمانی و نقش آن در بهبود تعاملات اجتماعی زبانی و هیجانی در کودکان دارای اوتیسم خفیف رویکردی یکپارچه در حمایت از والدین و رشد کودک

اختلال طیف اوتیسم خفیف Mild (ASD) اغلب با چالش های ارتباطی و هیجانی همراه است که نه تنها کودک بلکه کل سیستم خانواده را تحت تاثیر قرار می دهد. ناتوانی در ابراز احساسات، دشواری در گوش دادن به والدین یا ارتباط با همسالان و رفتارهای مقابله ای ناشی از ناکامی ارتباطی از مهم ترین نشانه های این گروه از کودکان است. این پژوهش با هدف بررسی اثر بخشی خانواده درمانی در بهبود تعاملات اجتماعی و زبانی کودکان دارای اوتیسم خفیف و کاهش فرسایش هیجانی والدین انجام شده است. خانواده درمانی با تمرکز بر همدلی، تنظیم هیجان و بازسازی الگوهای ارتباطی والدین را توانمند می سازد تا محیطی آرام، قابل پیش بینی و پاسخ دهنده برای رشد ارتباطی کودک فراهم کنند. مرور نظام مند پژوهش های بین المللی و ایرانی طی سال های ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۵ نشان می دهد که مشارکت فعال والدین در درمان، کاهش رفتارهای مقابله ای، بهبود زبان کاربردی و ارتقای خودتنظیمی کودک را در پی دارد. این رویکرد مکمل مستقیم مداخلات والد کودک و درمان های خانواده محور معرفی شده در پژوهش های پیشین است.

کلیدواژه ها:

خانواده درمانی ، تعاملات اجتماعی زبانی و هیجانی ، اوتیسم خفیف ، حمایت از والدین ، رشد کودک