نقش رابطه والدکودک در دوران نوزادی در پیشگیری از فرسایش والدین و ارتقای رشد زبانی و هیجانی کودکان دارای اختلال طیف اوتیسم خفیف: رویکردی خانواده محور

اختلال طیف اوتیسم (ASD) در شکل های خفیف خود با وجود آنکه عملکرد شناختی کودک در سطح مطلوبی باقی می ماند، همچنان منجر به چالش های ارتباطی و زبانی قابل توجهی می شود. هدف این پژوهش بررسی اهمیت رابطه والدکودک از دوران نوزادی و نقش تعامل های اولیه در پیشگیری از فرسایش عاطفی والدین، ارتقای رشد زبان و بهبود مسیر هیجانی - اجتماعی کودک است. این مطالعه با مرور نظام مند پژوهش های بین المللی بین سال های ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۵ انجام شد. نتایج نشان می دهد که کیفیت تعامل اولیه، سبک والدگری پاسخ دهنده و سطح استرس والدین از مهم ترین پیش بینی کننده های رشد زبانی و اجتماعی کودکان با اوتیسم خفیف است، همچنین مشارکت فعال والدین در مداخلات خانواده محور موجب افزایش تاب آوری هیجانی مادران و بهبود ارتباطات زبانی کودک می شود. افزون بر این، شناسایی اختلالات همپوشان مانند اضطراب، ADHD و افسردگی برای طراحی مداخلات جامع ضروری است. این یافته ها بر ضرورت تمرکز درمانگران بر آموزش والدین و تقویت پیوند عاطفی اولیه در مسیر درمانی کودکان دارای ASD خفیف تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

فرسایش والدین ، ارتقای رشد زبان و هیجانی ، اختلال طیف اوتیسم خفیف ، رویکردی خانواده محور