کاوش در تجربیات زیسته جوانان از افکار خودکشی یک مطالعه کیفی

خودکشی یکی از چالش های مهم سلامت روان در سطح جهانی و دومین علت مرگ در گروه سنی ۱۵ تا ۲۹ سال است. این پدیده پیامدهای گسترده روانی، اجتماعی و اقتصادی داشته و در سال های اخیر در ایران نیز روندی رو به افزایش نشان داده است. هدف پژوهش حاضر تبیین معانی و ادراکات جوانان از افکار خودکشی و شناسایی عوامل زمینه ساز و بازدارنده است. این مطالعه با رویکرد کیفی و استفاده از تحلیل مضمونی انجام شد. جامعه پژوهش شامل جوانان ۱۸ تا ۲۵ سال ساکن تهران بود که تجربه افکار خودکشی یا مواجهه با آن را گزارش کرده بودند. داده ها از طریق ۱۱ مصاحبه نیمه ساختار یافته عمیق گردآوری و بر اساس الگوی شش مرحله ای براون و کلارک تحلیل شدند. یافته ها نشان دادند سه مضمون اصلی در تجربه مشارکت کنندگان برجسته است: (۱) احساس تنهایی و طرد شدن ناشی از فشارهای خانوادگی، انتظارات غیر واقعی و مقایسه های اجتماعی در فضای مجازی؛ (۲) جدال درونی برای بقا که در قالب افکار مزاحم خودکشی، خستگی از کشمکش میان مرگ و زندگی و توقف های لحظه ای برای اندیشیدن به عزیزان تجربه شد؛ و (۳) یافتن دلایل برای ادامه زندگی از طریق اتصالات عاطفی، مسئولیت پذیری و امید به آینده. نتایج این پژوهش بیانگر آن است که تجربه افکار خودکشی در جوانان حاصل تعامل پیچیده عوامل فردی، خانوادگی و فرهنگی است. یافته ها می توانند مبنای طراحی مداخلات پیشگیرانه متناسب با بافت فرهنگی قرار گیرند و در سیاستگذاری های مرتبط با سلامت روان جوانان به کار گرفته شوند.

کلیدواژه ها:

خودکشی ، نوجوانان ، تجربه زیسته ، مطالعه کیفی ، تحلیل مضمونی