اثربخشی آموزش خودآگاهی بر تغییر نگرش نسبت به آسیب اجتماعی پرخطر خودکشی در بین دانش آموزان دختر مقطع تحصیلی متوسطه دوم

هدف از پژوهش حاضر تعیین اثربخشی آموزش خودآگاهی نسبت به آسیب اجتماعی پرخطر خودکشی در بین دانش آموزان دختر مقطع تحصیلی متوسطه دوم بود. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون، پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دختر مقطع متوسطه دوم شهر شهرکرد در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ بود. پس از نمونه گیری در دسترس، تعداد ۳۰ دانش آموز مقطع متوسطه دوم انتخاب شده و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. گروه آزمایش مداخله آموزش خودآگاهی مرادپور و همکاران (۱۳۹۲) را دریافت کرد؛ گروه کنترل هیچ گونه مداخله ای دریافت نکرد. ابزار پژوهش شامل مقیاس چند نگرشی تمایل به خودکشی اورباخ و همکاران (MAST) بود. مداخله طی ۱۲ جلسه ۹۰ دقیقه ای در مورد گروه آزمایش اجرا شد و داده ها با استفاده از تحلیل کواریانس چندمتغیره تحلیل شد. فرضیه ها در سطح ۰/۰۵>P تایید شد. یافته ها حاکی از اثرگذاری مداخله بر مولفه های جاذبه زندگی، عدم پذیرش زندگی، جاذبه مرگ و عدم پذیرش مرگ در پس آزمون بود: جاذبه زندگی η=۰/۲۵۷، عدم پذیرش زندگی η=۰/۲۶۳، جاذبه مرگ η=۰/۳۲۶ و عدم پذیرش مرگ η=۰/۳۸۷؛ لذا می توان از این مداخله به عنوان مداخله موثر جهت افزایش جاذبه زندگی و عدم پذیرش مرگ و نیز کاهش عدم پذیرش زندگی و جاذبه مرگ استفاده کرد.

کلیدواژه ها:

آموزش خودآگاهی ، تغییر نگرش ، آسیب اجتماعی پرخطر ، خودکشی ، دانش آموزان