بهینه سازی محیط کشت ژلان گام–آگارز مقاوم به اسید و حرارت برای بازیابی آرکی های گرمادوست از چشمه آب گرم رینه، ایران

بازیابی آرکی های گرمادوست ساکن در محیط های زمین گرمایی اسیدی به دلیل نیاز به بهینه سازی هم زمان ترکیب مواد مغذی، دمای انکوباسیون، راهبرد غنی سازی و پایداری فیزیکی محیط های جامد، با چالش های قابل توجهی همراه است. این مطالعه با هدف توسعه یک ماتریس جامدکننده مقاوم به اسید و حرارت و ارزیابی شرایط کشت برای بازیابی آرکی های گرمادوست احتمالی از چشمه آب گرم رینه، ایران انجام شد. نمونه های آب، رسوب و بیوفیلم در دو محیط غنی سازی و در دماهای ۷۰، ۷۵، ۸۰ و ۸۵ درجه سانتی گراد انکوبه شدند. همچنین، ترکیب های مختلف آگارز، صمغ زانتان، صمغ ژلان، KCl و CaClاز نظر پایداری در شرایط اسیدی و دمای بالا ارزیابی شدند. پایداری حرارتی، شفافیت، یکپارچگی ساختاری، رشد قابل مشاهده، کارایی بازیابی، انتقال از محیط مایع به جامد، سهولت تلقیح و کیفیت رنگ آمیزی میکروسکوپی بررسی شد. در میان فرمولاسیون های آزمایش شده، محیط حاوی ۷ گرم بر لیتر صمغ ژلان و ۳ گرم بر لیتر آگارز بهترین عملکرد را نشان داد و در دمای ۸۸ درجه سانتی گراد و شرایط اسیدی، حدود ۱۸ روز از نظر ساختاری پایدار و شفاف باقی ماند. در مقابل، آگارز خالص کمترین پایداری را داشت و فرمولاسیون های حاوی آگارز–زانتان دچار کاهش حجم، ترک خوردگی یا افت شفافیت شدند. محیط کشت شماره ۱ در تمامی دماهای بررسی شده رشد بیشتری نسبت به محیط شماره ۲ ایجاد کرد و بیشترین رشد در ۸۵ درجه سانتی گراد مشاهده شد. همچنین، غنی سازی اولیه در محیط مایع و انتقال متعاقب به محیط جامد، بازیابی بیشتری نسبت به تلقیح مستقیم روی محیط جامد فراهم کرد. رنگ آمیزی نیگروزین نیز بالاترین کیفیت مشاهده میکروسکوپی را ارائه داد. در مجموع، ماتریس بهینه شده ژلان گام–آگارز همراه با راهبرد کشت متوالی مایع به جامد و انکوباسیون در دمای بالا، چارچوبی موثر برای بازیابی آرکی های گرمادوست احتمالی از چشمه آب گرم رینه فراهم کرد.

کلیدواژه ها:

ژلان گام ، آگارز ، آرکی های گرمادوست ، ترمواسیدوفیل ها ، چشمه آب گرم ، محیط کشت جامد